อวี้ดู
แม้ตอนนี้จะกลายเป็นห่อเปล่าแล้ว แต่ชิวอวี้ยังคงนำมันมาแตะที่ลิ้นดูเล็กน้อย
“นี่ นี่ นี่ พวกเจ้าให้นางกินมันได้อย่างไร? หลู่ตี๋รีบเตรียมรถม้าให้ข้า พวกเราต้องรีบกลับวัง!”
เพียงชิมไปนิดเดียวเท่านั้น แต่ชิวอวี้กลับมีท่าทางร้อนใจขึ้นมา
ยันแขนเพื่อจะลุกขึ้นยืน แต่กลับกระทบกระเทือนถึงบาดแผลที่แผ่นหลัง ชิวอวี้สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกหนึ่งก่อนจะล้มตัวลงไปบนเตียงอีกหน
“พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยน้อมรับคำสั่ง”
หลู่ตี๋ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาพุ่งตัวออกไปเตรียมรถม้าให้ชิวอวี้ ทว่าหัวคิ้วของแพทย์ทหารขมวดมุ่น ท่าทางไม่เห็นด้วย
“ใต้เท้า หากทำเช่นนี้จะเป็นการไม่เหมาะสมหรือไม่ขอรับ? ตอนนี้ร่างกายของพวกท่านทั้งสองไม่แข็งแรง หากต้องเคลื่อนย้ายกันเวลานี้ เกรงว่าจะส่งผลร้ายมากกว่าดี”
ชิวอวี้ถอนหายใจ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่พวกเขาต้องทำคือการนอนพักผ่อน
แต่ยาสลบที่หลินเมิ้งหยาใช้มีส่วนประกอบของตัวยาหายากชนิดหนึ่ง หากมิได้รับการรักษาจากหมอหลวงที่มีฝีมือขั้นสูง เช่นนั้นนางอาจกลายเป็นคนสติฟั่นเฟือนได้
ไม่ว่าใครจะพูดเช่นไร เขาไม่มีวันยอมให้หลินเมิ้งหยากลายเป็นคนพิการเด็ดขาด
“ไม่ต้องสนใจหรอกว่าเพราะอะไร หลงเทียนอวี้ เ
