จ้าเชื่อใจข้าหรือไม่!”
หากกล้าให้หลินเมิ้งหยาใช้ยานี้ เขารับรองว่าหลงเทียนอวี้ไม่รู้ความจริงเกี่ยวกับผลของยาอย่างแน่นอน
ชิวอวี้ฉลาดพอที่จะไม่ทำร้ายจิตใจหลงเทียนอวี้อีกครั้ง แต่ถึงกระนั้นเขาย่อมรู้ดีว่าหากจะพาหลินเมิ้งหยาไปรักษา เช่นนั้นจะต้องได้รับความเห็นชอบจากหลงเทียนอวี้ก่อน
หลงเทียนอวี้มองชิวอวี้ด้วยสายตาเย็นชา หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงเอ่ย
“ข้าเชื่อใจหมอหลวงผู้ซื่อสัตย์ของเสด็จพ่อ แต่ข้าไม่มีทางเชื่อใจเชื้อพระวงศ์แห่งเมืองหลินเทียนที่จงใจปิดบังตัวตนของตัวเอง”
หยิบตราหยกลายมังกรออกมา เพียงแพทย์ทหารและคนทั้งหลายได้เห็น พวกเขารีบก้มตัวคุกเข่า ใบหน้าถอดสี
ชิวอวี้หัวเราะขมขื่นพลางส่ายหน้า ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยตอบ
“พวกเจ้าออกไปก่อน หากมิได้รับคำสั่งจากข้า ห้ามมิให้ผู้ใดเข้ามาเป็นอันขาด”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ไม่นานกระโจมแห่งนี้คงเหลือเพียงพวกเขาทั้งสาม เพียงหลงเทียนอวี้สะบัดมือเบาๆ ตราหยกลายมังกรพลันร่วงลงพื้นด้านหน้าชิวอวี้
หยิบตราหยกขึ้นมา ความรู้สึกมากมายประเดประดังในหัวใจ
“ถูกแล้ว ข้าคือจวิ้นอ๋อง [1] แห่งเมืองหลินเทียน แต่ข้าไม่มีวันทำร้ายนาง เหตุเพราะนางเป็นญาติผู้น้องของข้า นางเป็น
