านแม่ขายเจ้าต่างหาก พวกเขาขายเจ้าแลกกับเงินห้าตำลึง ยามนั้นพวกเราใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุขที่สุด แต่น่าเสียดาย ท่านพ่อท่านแม่นึกเสียใจภายหลัง ฉะนั้นหลังจากขายเจ้าไปแล้ว พวกท่านจึงไม่ยอมขายข้าไปด้วยอีกคน”
ความเย็นเฉียบดุจน้ำแข็งแผ่ซ่านไปทั้งหัวใจ หงอวี้มิรู้ตัวเลยว่าใบหน้าของตนเองขาวซีดมากเพียงไหน ซ้ำนางยังไม่รู้ตัวเลยว่าร่างกายของนางกำลังโอนเอนราวกับสามารถล้มลงไปกองบนพื้นได้ตลอดเวลา
ขยับเท้าถอยหลัง ในที่สุดนางก็ควบคุมร่างกายของตนเองได้
นางเข้าใจว่าเพราะความจน ครอบครัวจึงขายนาง แต่เพราะเหตุใดน้องสาวของนางจึงมีท่าทีประหนึ่งไม่พอใจที่เงินซึ่งได้มาจากการขายพี่สาวแท้ๆ ไม่เพียงพอ
หรือในหัวใจของนาง พี่สาวคนนี้มิได้สำคัญเท่าเงินทองกระนั้นหรือ?
“โอ้ เพิ่งจะรู้สึกเจ็บปวดหรือ? ท่านพี่ ท่านได้อยู่อย่างผาสุกมาตลอดหลายปี ท่านเคยคิดถึงข้าและท่านพ่อท่านแม่บ้างหรือไม่? ครั้นเมื่อท่านแม่ตาย ข้าคอยอยู่รับใช้นางอยู่ข้างกาย วันนี้กว่าข้าจะหาคนที่เหมาะสมเจอนั้นไม่ง่ายเลย เจ้าไม่เพียงไม่ช่วยข้า ซ้ำยังขัดแข้งขัดขาข้า ตกลงเจ้ากำลังเป็นห่วงข้าจริงหรือไม่?”
นาง…นางทำเพื่อน้องสาวมาโดยตลอด แต่คิดไม่ถึงเลยว่าซู่เหมยจะค
