แต่นางกลับทำเรื่องมิดีมิงามกับผู้ชายในหุยชุนฟางเจ้าค่ะ”
หุยชุนฟาง? ซ้ำยังทำเรื่องมิดีมิงามกับผู้ชาย?
สายตาของหลงเทียนอวี้เยียบเย็น อยู่ๆ เขาก็นึกอยากหยั่งเชิงนางอีกสักหน่อย
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร? พูดออกมาให้ชัดเจน!”
ในใจของซู่เหมยนึกกระหยิ่มยิ้มย่อง แต่บนใบหน้าหัวคิ้วกลับขมวดมุ่น แสร้งทำท่าทีเป็นกังวลก่อนจะเอ่ยต่อ
“ดูท่าพี่ต้าหยวนคงจะไม่รู้เรื่องนี้ คืนวันนั้นคุณหนูหยวนสวมใส่ชุด…ชุดที่แม้แต่ข้าได้เห็นยังรู้สึกกระดากอาย ซ้ำยังทำท่าทางก้อร่อก้อติกเย้ายวนผู้ชาย ข้าเห็นกับตาว่านางพร้อมมอบกายถวายตัวให้กับชายคนนั้น อีกทั้งยัง…”
“พอแล้ว!”
ซู่เหมยราดน้ำมันลงกองไฟจนทำให้ดวงตาของหลงเทียนอวี้วาวโรจน์อย่างมีโทสะ
มองใบหน้าถมึงทึงของเขา ซู่เหมยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกภูมิใจ
ผู้ชายก็มักจะเป็นเช่นนี้ เพียงได้ยินว่าผู้หญิงของตนเองเย้ายวนชายอื่น พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
มองดูสายตาเปี่ยมโทสะของอีกฝ่าย ซู่เหมยยื่นมือเข้าไปจับหลงเทียนอวี้พร้อมทั้งแสร้งทำท่าทางเห็นใจเขา
“อันที่จริงพี่ต้าหยวนมิจำเป็นต้องโมโหถึงเพียงนี้ บางทีข้าอาจเข้าใจแม่นางหยวนผิดไป อีกอย่างแม่นางหยวนก็ทำเพื่อช่วยข้ากับอาซิ่ว
