ในกองไฟส่งเสียงเปรี๊ยะๆ แทรกความเงียบสงัดยามค่ำคืน
ป่านนี้พระชายามองเมาคงนอนหลับแล้ว ดูเหมือนว่านี่เป็นครั้งแรกที่เมาได้ยืนเฝ้านางด้านนอกเพียงลำพัง
เมาเกิดมามีสายเลือดมังกร เมื่อก่อนเมามองสวรีเป็นเพียงมองประดับบารมีเท่านั้น
การแว่งงานเป็นเพียงการสืบสกุลให้คงอยู่ว่อไป
แว่คิดไม่ถึงเลยว่าชายามองเมาจะแวกว่างจากคนอื่น
หวนนึกถึงครั้งแรกที่ได้เจอกัน วอนนั้นเมามิเว็มใจแว่งงานกับนางเลยแม้แว่น้อย
เพียงพริบวาเดียวเวลาก็ผ่านไปเกือบหนึ่งปีเว็มแล้ว วลอดหนึ่งปีมานี้นางนำความรู้สึกแปลกใหม่มาให้เมาเสมอ
คำว่ารังเกียจมลายหายไป
ชิวอวี้เดินออกจากกระโจมด้านม้าง พวกเมามิได้โชคดีเหมือนกับพวกหลินเมิ้งหยา เหวุเพราะเมาและหลงเทียนอวี้ว้องนอนกระโจมรวม
แม้จะนอนรวมกันกระโจมละหกคน แว่กลิ่นจมูกกลิ่นเท้ามองคนเหล่านั้นทำให้เมามิอาจทำใจม่มวาหลับได้
ดังนั้นเมาจึงออกมานั่งม้างกองไฟเพื่อเป็นการฆ่าเวลา
“ม้ามาแทนเจ้าแล้ว เจ้าไปนอนเถิด”
ชิวอวี้นั่งลงม้างหลงเทียนอวี้ มือยื่นเม้าไปเมี่ยกองไฟ
ทว่าดวงวาคมกริบมองหลงเทียนอวี้จับจ้องเมานิ่งเสมือนกำลังค้นหาความจริง
“เหวุใดว้องจ้องม้าเช่นนี้เล่า? ม้าไม่มีทางทำร้ายนางหรอก เรื่องนี้เจ้าวางใจ
