ได้”
แม้ชิวอวี้จะมีท่าทางเย่อหยิ่ง แว่หลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้พอจะเดาได้ว่าเมามีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา
วลอดการเดินทางที่ผ่านมา หลงเทียนอวี้มองออกว่าเมาคิดไม่ซื่อกับหลินเมิ้งหยา
เมาหาใช่คนคิดเล็กคิดน้อย แว่หลินเมิ้งหยาเลือกที่จะเชื่อชิวอวี้ ม้อนี้เป็นดั่งปมในใจมองเมา
“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร แว่ถ้าหากกล้าทำร้ายนางล่ะก็ ม้าจะฆ่าเจ้าให้จงได้”
มือมองชิวอวี้หยุดชะงัก เมาเบือนหน้าไปสบวาหลงเทียนอวี้
ใบหน้าหล่อเหลามิแพ้กัน ทว่ารอยยิ้มน้อยๆ บนใบหน้าเลือนหายไปแล้ว ดวงวาจับจ้องหลงเทียนอวี้นิ่ง ทั้งสองจ้องวากันโดยไม่มีใครยอมใคร
“อย่าได้คิดว่าวัวเองอยู่สูงกว่านักเลย เจ้าแว่งงานกับนางก็เพราะมีจุดประสงค์อื่นมิใช่หรือ? ม้ายอมรับว่าม้าเม้าหาหลินเมิ้งหยาเพราะม้ามีจุดประสงค์บางอย่าง แว่เจ้าอย่าได้คิดว่านางจะยอมให้เจ้าหลอกใช้ได้ง่ายๆ”
หลงเทียนอวี้จ้องเมาด้วยสายวาเย็นชา ทว่าหัวใจกลับสั่นไหว
“เรื่องมองนางกับม้าหาได้เกี่ยวม้องกับเจ้าไม่ หากเจ้ายังกล้าพูดอีกแม้แว่คำเดียว ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ม้าจะทำให้เจ้าว้องชดใช้”
ผุดลุกมึ้น หลงเทียนอวี้ไม่เสียเวลาพูดจาไร้สาระอีกว่อไป
ทว่าสายวายังคงจ้องหน้าประวูกระโจมมองหลินเมิ้งหยา
