“เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่กินเล่า?”
หลังจากยุ่งวุ่นวายมาตลอดทั้งวัน สุดท้ายหลินเมิ้งหยาจึงได้นั่งลง เบือนหน้ามองคนเหล่านั้นก่อนจะเอ่ยถาม
“คือว่า…รอเจ้ามากินด้วยกันอย่างไรเล่า ญาติผู้น้อง เจ้าลองชิมดูก่อนดีหรือไม่? เจ้าเหนื่อยที่สุดนี่นา”
ชิวอวี้ยิ้มจนตาหยี แต่ยังคงไม่กล้ากินโจ๊กในถ้วย
นอกจากดอกท้อแล้ว พวกเขาเห็นหลินเมิ้งหยาใส่วัตถุดิบสีดำบางอย่างขณะทำอาหารอีกด้วย ฉะนั้นจึงยังไม่มีใครกล้าลิ้มลองรสชาติของโจ๊กหม้อนี้
“พวกเจ้าจะเข้าใจอะไรกันเล่า! เสียของจริงๆ ฮูหยินเอาช้อนมาให้ข้าหน่อย ข้าจะชิมให้ดู”
อันที่จริงหลินเมิ้งหยากลัวว่าดอกท้อจะส่งรสชาติขมฝาดออกมา ดังนั้นนางจึงนำผลไม้แช่อิ่มที่ป๋ายซ่าวนำติดมาให้นางใส่ลงไปในโจ๊กด้วย
เมื่อน้ำหวานจากผลไม้แช่อิ่มผนวกเข้ากับน้ำตาล รสชาติของโจ๊กจึงหอมหวานชวนน้ำลายสอ
ป๋ายซ่าวเหลือบมองนายหญิงของตนเองด้วยความกังวล เหตุเพราะกลัวจะเกิดสิ่งผิดปกติหลังจากนางกินเข้าไปแล้ว
ฝาหม้อถูกเปิดออก ดอกซิ่งสีขาวแกมชมพูและโจ๊กข้าวสีขาวผสมผสานเข้าด้วยกัน
น่าเสียดาย ผลไม้แช่อิ่มสีดำด่างทำให้โจ๊กหม้อนี้ดูน่ากลัวยิ่งนัก
หลินเมิ้งหยาตักโจ๊กเข้าปาก
“เป็นอย่างไร? ข้ายังไม่ตาย มันสามารถกินได้
