เรื่องมากจริงเชียว”
ถลึงตาใส่พวกเขาทีละคน หลินเมิ้งหยาดื่มด่ำรสชาติหวานอมเปรี้ยวของโจ๊กดอกซิ่งต่อ
“กิน ทุกคนกินกันเถิด”
เมื่อมั่นใจแล้วว่าโจ๊กหม้อนั้นสามารถกินได้ ชิวอวี้จึงร้องประกาศให้ทุกคนกินด้วยกัน
แม้รูปลักษณ์ของอาหารที่หลินเมิ้งหยาทำจะดูไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แต่หลงเทียนอวี้กลับไม่คิดอะไรมากมาย เขายื่นชามข้าวของตนเองให้กับนาง
“เด็กดี พี่ใหญ่ของข้าสายตาแหลมคมที่สุดแล้ว”
หลินเมิ้งหยายิ้มตาหยี ขณะที่คิดจะยื่นถ้วยโจ๊กส่งให้เขา แขนข้างหนึ่งพลันยื่นเข้ามาขวางเสียก่อน
“ไอหยา!”
เสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นดึงดูดสายตาของทุกคน
โจ๊กอุ่นราดรดลงบนท่อนแขนเรียวยาวข้างหนึ่ง แม้ส่วนใหญ่จะหกลงพื้นก็ตาม
หลินเมิ้งหยามองโจ๊กถ้วยนั้นอย่างนึกเสียดาย นางอุตส่าห์เลือกผลไม้แช่อิ่มผลใหญ่ที่สุดให้กับหลงเทียนอวี้ ตอนนี้มันไร้ประโยชน์เสียแล้ว
“ขออภัย ขออภัยจริงๆ เจ้าค่ะ ข้า…ข้าไม่ทันมอง….”
เสียงตื่นตระหนกเสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง เบือนหน้ามองท่าทางหวั่นคร้ามของซู่เหมย หลินเมิ้งหยารู้สึกราวกับว่าตนเองทำเรื่องผิดพลาดเป็นอย่างยิ่งต่อนาง
“ไม่เป็นไร เจ้าไม่ถูกลวกใช่หรือไม่?”
ซู่เหมยส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ทว่าดวงตาเปล่งป
