อย
ปลายเท้าสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของกองไฟ ส่วนพวกผู้ชายผลัดกันเฝ้าเวรยาม เมื่อมีหลงเทียนอวี้และชิวอวี้คอยคุ้มกัน หลินเมิ้งหยาจึงสามารถพักผ่อนได้โดยไม่กังวล
แต่หลินเมิ้งหยากลับนอนไม่หลับ นางจึงลุกขึ้นมายืนหน้าประตูกระโจมแล้วมองจันทร์กระจ่างท่ามกลางท้องฟ้าสีรัตติกาล ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
“นายหญิงคิดถึงบ้านหรือเจ้าคะ?”
ป๋ายซ่าวกระซิบถาม แม้ตลอดทางที่ผ่านมานางมักจะต้องรอนายหญิงของตนเองเสมอ แต่นางรู้สึกได้ว่านายหญิงของตนเองกำลังเสี่ยงอันตราย
โชคดีที่นายหญิงพาตนเองมา หากเป็นป๋ายจีและป๋ายจื่อ คาดว่าพวกนางคงกรีดร้องร่ำไห้ไม่หยุด
“อืม จะว่าอย่างนั้นก็ได้”
อันที่จริงหัวใจของหลินเมิ้งหยากำลังว้าวุ่น การออกเดินทางคราวนี้ทำให้นางได้เจอสิ่งที่ไม่เคยพบเห็นในเมืองหลวง
จิตใจของนางจึงเปลี่ยนแปลงค่อนข้างมาก บางครั้งนางรู้สึกอิจฉาอาซิ่วที่สามารถแสดงความรู้สึกออกมาอย่างเถรตรง
ยิ่งรู้เรื่องมากก็ย่อมต้องคิดมากตาม
“ป๋ายซ่าว ความฝันของเจ้าคืออะไรหรือ?”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยถามหยั่งเชิง แม้ว่าชีวิตของนางในเวลานี้จะยุ่งเหยิงมากมายก็ตาม
แต่ก่อนพยายามเตรียมการทุกอย่างเพื่อหนีออกจากจวนอ๋อง แต่ตอนนี้เล่า? นางไม่ชอบหลอกตัวเอง หากตอ
