นั้น
“เราควรไล่คนแบบนี้ออกไปให้เร็วที่สุด มิเช่นนั้นท่านพี่ต้าหยวนจะต้องตกถึงท้องนางอย่างแน่นอน!”
คิดจะยั่วยวนหลงเทียนอวี้? หลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก
อย่าว่าแต่เรื่องอื่นเลย แม้หลงเทียนอวี้จะมีใบหน้าหล่อเหลา แต่เขามักปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความเย็นชา
หากซู่เหมยอยากหาที่พึ่ง นางควรจะหาคนประเภทชิวอวี้จึงจะถูก
ทั้งที่หลงเทียนอวี้แสดงท่าทีเย็นชา แต่กลับยังมิยอมตัดใจ หรือจะเป็นรักแรกพบ?
ความคิดบางอย่างผุดขึ้นในใจ ทว่าหลินเมิ้งหยาไม่มีหลักฐาน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางคงต้องให้ความร่วมมือกับการแสดงของซู่เหมยสักหน่อยแล้ว
“อาซิ่ว เจ้าช่วยข้าสักเรื่องได้หรือไม่”
กระซิบกระซาบข้างหูอาซิ่วสองสามคำ อาซิ่วหยักยิ้มกว้างก่อนจะพยักหน้าลง
“ท่านวางใจเถิด ข้าจะทำให้สำเร็จ เรื่องนี้ข้าจะรับผิดชอบเอง”
พูดจบอาซิ่วก็เดินกระโดดโลดเต้นกลับไปยังตำแหน่งที่ทุกคนนั่งอยู่ หลินเมิ้งหยามองตามหลังอาซิ่ว มุมปากหยักยิ้มมีเลศนัย
คราวนี้ซู่เหมยคงช้ำใจตายอย่างแน่นอน
การค้างแรมในป่าหาได้งดงามเหมือนดั่งบทกวีไม่
ภายในกระโจมชั่วคราว ป๋ายซ่าว อาซิ่วและหลินเมิ้งหยานอนเรียงกันในผ้านวมผืนหนา ฉะนั้นพวกนางจึงไม่รู้สึกหนาวเลยแม้แต่น้
