่ได้ คนประเภทนี้น่ารังเกียจที่สุด เกริ่นนำเพียงครึ่ง แล้วอมพะนำอีกครึ่งไว้ไม่ยอมเปิดเผย
ท่านกัวเป็นนักเดินทางเก่าแก่ เมื่อมีเขาอยู่ กอปรกับสิ่งของล้ำค่าที่นำไปมอบให้ทางการ ไม่นานขบวนพ่อค้าก็เดินทางเข้าสู่เมืองหลินเทียน
หันหน้ากลับไป ต้าจิ้นยังอยู่ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ แต่เมืองหลินเทียนที่อยู่ห่างไปราวสิบลี้กลับมีสีเขียวชะอุ่มของต้นไม้ใบหญ้า
“เดินทางอีกไม่ไกลจะไปถึงทิวต้นซิ่ง หากมองจากตรงนี้จะรู้สึกราวได้เห็นแนวหิมะอย่างไรอย่างนั้น งดงามยิ่งนัก”
ใบหน้าชิวอวี้เผยรอยยิ้มเริงร่าอารมณ์ดี
สายตาท่าทางไม่เหมือนแขกผู้มาเยือน แต่เหมือนคนที่ได้เดินทางกลับบ้านเสียมากกว่า
ราวกับหลินเมิ้งหยาเดาอะไรบางอย่างออกแล้ว นางกระตุกยิ้มพลางส่ายหน้า
“แต่หลังจากผ่านทิวต้นซิ่งไปแล้ว พวกเราจะไปถึงสถานที่อันตรายที่สุดแห่งหนึ่ง พวกเจ้าจะต้องระมัดระวังให้มาก”
