ารแบ่งแยกเผ่าพันธุ์แต่อย่างใด
“หากบนโลกนี้ไร้ซึ่งสงครามและทุกแว่นแคว้นได้อยู่กันอย่างสงบเช่นนี้จะดีมากเพียงใดกัน”
หลินเมิ้งหยาเปรยออกมาพลางถอนหายใจ
แม้คุณหนูสายเลือดนักรบเช่นนางจะไม่เคยออกรบมาก่อน แต่ทว่านางได้ยินเรื่องเล่าจากบิดาและสหายร่วมรบของเขามากมายเกี่ยวกับการสูญเสียในสงคราม
แม้คำพูดไม่อาจสะท้อนความรู้สึกของเหตุการณ์ในเวลานั้นออกมาได้ แต่ท่านลุงท่านตาที่เคยมาเยือนบ้านสกุลหลินมากมายล้วนล้มหายตายจากเพราะสงคราม
ท่านพ่อเคยพานางไปยังงานศพของรองแม่ทัพคนหนึ่ง
คนทั้งตระกูลต่างร่ำไห้ปานจะขาดใจ แต่เพราะตอนนั้นนางยังสติฟั่นเฟือน ดังนั้นนางจึงมิยอมไปร่วมงานศพกับท่านพ่ออีก
หากทุกแคว้นไม่ก่อสงครามแล้วล่ะก็ บางทีพวกท่านลุงเหล่านั้นอาจยังมีชีวิตอยู่กับภรรยาและลูกหลานของตนเอง
น่าเสียดาย ตราบใดที่ยังมีความทะเยอทะยาน เช่นนั้นสงครามอันน่าสังเวชก็ยังคงไม่จบไม่สิ้น
“สักวันหนึ่งอาจเป็นเช่นนั้น แต่ความสงบสุขเช่นนี้คงอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว”
ชิวอวี้ถอนหายใจอย่างเสียดาย เขาหลับตาลงช้าๆ
หลินเมิ้งหยาที่ไม่ค่อยเข้าใจงานในราชสำนักจึงหันไปมองเขาด้วยความสงสัย
ทว่าอีกฝ่ายกลับหัวเราะแต่ไม่ยอมอธิบาย
ถลึงตาใส่เขาอย่างอดไม
