“ขอเพียงข้ามแม่น้ำสายนั้นไป พวกเราก็ไม่มีอันตรายอันใดแล้ว”
ชิวอวี้ที่ระแวดระวังมาตลอดทางกลับมีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมในคำพูดของตน
เอียงหน้ามองเขา ดวงตาหลินเมิ้งหยาฉายแววฉงน
แปลก ตอนอยู่ในสำนักหมอหลวง ชายคนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะสร้างความขุ่นเคืองให้เจ้าสำนักหมอหลวง แต่เพราะเหตุใดเมื่อถึงเมืองหลินเทียนแล้ว เขากลับมีท่าทางปลอดโปร่งโล่งใจเช่นนี้?
“อย่าถามเลย เมื่อถึงเวลาเจ้าจะรู้เอง”
ชิ ตัดบทเอาเสียดื้อๆ
หลินเมิ้งหยาคร้านจะเค้นถามเขาเช่นเดียวกัน ถึงอย่างไรชิวอวี้และหลงเทียนอวี้ล้วนเป็นคนมีคุณธรรม หากพวกเขาไม่อยากพูด ต่อให้เอามีดจ่อคอพวกเขาก็ไม่มีทางปริปาก
ทั้งสามจึงเปลี่ยนมาคุยเล่นกันแทน ขบวนการค้าเดินทางมาค่อนวันแล้ว
เมืองหลินเทียนอยู่ทางตอนใต้และมีทะเลสาบล้อมรอบทั้งสามทิศ บรรยากาศจึงค่อนข้างชื้นกว่าต้าจิ้น
ฉะนั้นระหว่างเดินทางหลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกเหมือนเดินผ่านช่วงเวลาเริ่มต้นจวบจนสิ้นฤดูวสันต์
แม้ทั้งสองแคว้นจะมิได้มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้น แต่ถึงกระนั้นแถบชายแดนก็หาได้สร้างกำแพงกั้น หากต้องการเดินทางเข้าออกระหว่างพรมแดน เช่นนั้นจำต้องแจ้งต่อทางการทั้งสองฝ่าย
ที่นี่มีคนหลากหลายพื้นที่รวมตัวกัน ฉะนั้นจึงไม่มีก
