คนธรรมดาพึงมี แม้แต่ในเมืองหลวงเองยังพบเห็นได้ยาก ยิ่งไปกว่านั้นข้ายังได้ยินมาว่าพวกเขามิได้ครอบครองที่นั่นเพียงแห่งเดียว”
สายลมอ่อนๆ พัดกระทบใบหน้าข้างแก้มของหลินเมิ้งหยา ความร้อนอบอ้าวในร่างกายจึงลดลงไปบ้าง
ชิวอวี้และหลงเทียนอวี้ต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเองเหมือนกันกับหลินเมิ้งหยา พวกเขาล้วนมีข้อสันนิษฐานที่แตกต่างกันออกไป
หลังจากตรึกตรองอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายพวกเขาตัดสินใจตามติดหลินเมิ้งหยาทุกย่างก้าวเพื่อปกป้องความปลอดภัยของนาง
“เอาล่ะ พวกเราอย่าเพิ่งคิดมากไปเลย อย่างน้อยพวกเขายังไม่อยากปลิดชีวิตข้าในตอนนี้ ข้าระวังตัวมากหน่อยก็พอ ยิ่งไปกว่านั้นข้าคิดว่าพวกเขาต้องพิจารณาบางอย่างก่อนวางแผนลงมือกับข้า มิเช่นนั้นป่านนี้คงฆ่าข้าไปแล้ว”
หลินเมิ้งหยายังคงเป็นหลินเมิ้งหยา แม้อีกฝ่ายจะประสงค์ร้ายต่อนาง แต่อย่างน้อยตอนนี้นางก็หาจุดได้เปรียบพบแล้ว
หลงเทียนอวี้ผงกศีรษะลง อันที่จริงเขาเองก็คิดเหมือนกันกับนาง
ใกล้จะถึงเมืองหลินเทียนเต็มทีแล้ว หากยังอยู่ในต้าจิ้น อำนาจของเขาและสกุลหลินยังคงแผ่ไพศาลไปทั่วทุกสารทิศ แต่เมื่อก้าวเข้าสู่บ้านเมืองอื่น เกรงว่าฐานะของเขาและสกุลหลินจะกลายเป็นภัยเสียมากกว่า
