ตะต้องตัวเขา
มิได้สนใจว่าสายตาจะมองมาสักกี่คู่ ใบหน้าของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง
เขารังเกียจผู้หญิงรบเร้าน่ารำคาญเป็นที่สุด โดยเฉพาะผู้หญิงแบบที่กำลังร้องไห้กอดเข่าเขาเช่นนี้
“คุณชาย ข้าเป็นหญิงสาวบริสุทธิ์จริงๆ นะเจ้าคะ ขอร้อง ได้โปรดช่วยข้าด้วย”
ซู่เหมยส่งเสียงวิงวอน แขนทั้งสองข้างกอดรัดท่อนล่างของคุณชายตรงหน้าแน่น
นางผู้หญิงคนนั้นเป็นผู้หญิงหยำฉ่า ท่านแม่เคยบอกว่าพวกนางโลมเป็นพวกแพศยา ฉะนั้นไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น นางจะไม่มีวันยอมไปกับนางแพศยานั่นเป็นอันขาด
“ซู่เหมย! ปล่อยคุณชายต้าหยวนเดี๋ยวนี้ อย่าทำให้พวกเขาเสียเวลาอีกเลย ปล่อยมือเร็วเข้า”
หงอวี้มีสัญชาตญาณว่องไว เพียงได้เห็นคุณชายต้าหยวนคราวเดียว หัวใจของนางพลันเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง
คนที่ไม่รู้จักความปรานีเท่านั้นจึงจะมีสายตาเช่นนี้ หากมิใช่เพราะนางเรียกแม่นางหยวนหลินเอาไว้ เกรงว่าเขาคงไม่ลังเลเลยที่จะเตะซู่เหมยออก
“ไม่! เจ้าปล่อยข้า! เจ้ามันหญิงหยำฉ่าไร้ยางอาย! คุณชายหยวน ข้าเป็นหญิงสาวบริสุทธิ์ ท่านได้โปรดพาข้าไปด้วยได้หรือไม่? ไม่ว่าจะในฐานะสาวใช้หรืออะไรก็ได้ ข้าพร้อมจะตอบแทนท่าน”
หลินเมิ้งหยาปรายตามองความวุ่นวายตรงหน้า แม้หงอวี้จะเคยเป็นนางโลม
