ท้องฟ้าด้านนอกสว่างจ้า ตำบลซื่อฟางกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เสียงกุบกับของรถม้าดังอยู่เนืองๆ
ทว่าสถานที่น่ารังเกียจทางด้านหลังอย่างหุยชุนฟางกลับเข้าสู่ห้วงนิทรา
เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในสมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งตอนนี้หลินเมิ้งหยายังมิอาจดึงตัวเองกลับมาได้
โดยเฉพาะคำพูดของนายท่านแห่งหุยชุนฟางที่กล่าวว่าเขาปล่อยนางเพื่อทดแทนบุญคุณของใครบางคน
สิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกว่าชีวิตบนโลกใบนี้มิได้ง่ายดายเหมือนอย่างที่คิด
เจ้าของหุยชุนฟางในตำบลเล็กๆ แถบชายแดนแห่งนี้ล่วงรู้ตัวตนของนาง คราวนี้นางมิกล้าทำเรื่องบุ่มบ่ามอีกต่อไป มิเช่นนั้นคนที่ต้องลำบากคงเป็นคนรอบตัวนาง
ถึงอย่างไรหงอวี้เองก็เคยช่วยเหลือนาง ฉะนั้นนางจึงไม่อยากถือสาหาความ แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ต้องการติดต่อกับนางอีก
“อืม…ขอบใจเจ้ามาก ซู่เหมย พวกเราไปกันเถิด”
หงอวี้และซู่เหมยเปลี่ยนเป็นชุดเหมือนหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาแล้ว ชีวิตนางโลมตลอดหลายปีที่ผ่านมาทำให้นางมีเงินเก็บมากมาย
ดวงตากลมโตเปล่งประกายราวหยดน้ำของซู่เหมยหันไปมองหงอวี้ ก่อนจะเลื่อนมองคนที่เหลืออีกสามคน
“ไม่ ข้าไม่ไปกับเจ้า! คุณชาย คุณหนู ซู่เหมยเป็นหญิงสาวบริสุทธิ์ ข้าขอร้อง
