ัดแน่น นางคงต้องเสี่ยงดูสักครา
โชคดีที่เรือนร่างของนางมีความอ่อนเยาว์ของสาวน้อยแรกแย้ม หากอ้างว่าเป็นคนใหม่ บางทีอาจจะสามารถเข้าไปได้
มั่วฉินยังคิดอยากจะโต้เถียง ทว่าสัญชาตญาณของหลินเมิ้งหยากลับรับรู้ได้ถึงแววตามุ่งร้ายจากพวกเขา
นางรีบรั้งมั่วฉินเอาไว้ ก่อนจะจงใจเอ่ยเสียงอ่อนหวาน
“พี่มั่วฉิน เหตุใดต้องสร้างความลำบากใจให้พวกพี่ชายทั้งสองด้วยเล่า ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นข้าเผยใบหน้าให้พวกเขาเห็นก็ได้”
มั่วฉินหันกลับมามองนางด้วยแววตาสงสัย แม้แต่หงอวี้เองก็นึกฉงน
เด็กคนนี้คิดจะทำอะไร?
เหตุเพราะเกรงว่าจะยิ่งทำให้พวกเขาสงสัย หลินเมิ้งหยาจึงลดผ้าคลุมหน้าลง
ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่งดงามเพริศพริ้งปรากฏต่อสายตาทุกคน
สายตาทั้งสองคู่จดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหลินเมิ้งหยา มุมปากกระตุกยิ้มน้อยๆ นางพยายามหวนนึกถึงภาพความเย้ายวนของหงอวี้และจื่อหยุน
ทว่าท่าทางส่งสายตาเย้ายวนของนางเสมือนคนตาเป็นตะคริวเสียมากกว่า จากที่เคยคิดว่าจะเผยความใสซื่อไร้เดียงสาให้อีกฝ่ายได้เห็น กลับกลายเป็นว่านางส่งสายตารังเกียจเดียดฉันท์ให้พวกเขาไปแทนเสียนี่
ยามเฝ้าประตูทั้งสองมองซ้ายแลขวา ก่อนจะผลักประตูเปิดออกเพี่อป
