ล่อยให้ทั้งสามเข้าไป
“ขอบใจ”
กว่าจะผ่านเข้ามาได้ไม่ง่ายเลยแม้แต่น้อย หลินเมิ้งหยารีบคลุมผ้าอีกครั้ง
คิดไม่ถึงเลยว่าที่นี่จะมีการตรวจสอบอย่างเข้มงวด เมื่อครู่หัวใจของนางเกือบจะกระดอนหลุดออกทางเบ้าตาแล้ว
“เฮ้อ อันตรายยิ่งนัก ยังที่พวกเขาได้เห็นชุดของเจ้าจึงเชื่อไปแล้วกึ่งหนึ่ง”
หงอวี้ตบหน้าอกตนเองพลางกระซิบเสียงเบา
ทันทีที่พวกนางเข้ามา ประตูก็ถูกปิดลงอีกครั้ง
คาดว่าห้องกว้างขวางแห่งนี้จะต้องเป็นห้องรับรองแขกอย่างแน่นอน ไม่ว่าพรมขนแกะหนานุ่มหรือเครื่องเรือนหรูหราเหล่านั้นล้วนแสดงให้ถึงฐานะมั่งคั่งของเถ้าแก่แห่งหุยชุนฟาง
หลินเมิ้งหยาที่ได้เห็นทั้งทองและหยกทางด้านนอกกลับมิได้แสดงท่าทางหลงใหลในสิ่งของมีค่าให้ได้เห็น
มั่วฉินมิได้เดินนำพวกนางเข้าไปภายใน ท่าทางของนางเสมือนคนกำลังกลัดกลุ้มใจอย่างไรอย่างนั้น
“มาถึงที่นี่แล้วแท้ๆ พี่มั่วฉินยังคิดไม่ตกเรื่องใดอีกหรือ?”
แม้จะรู้จักกันไม่นาน แต่ในสายตาของหลินเมิ้งหยา มั่วฉินเป็นคนแบ่งแยกความรักและความชังอย่างชัดเจน
หลังจากต่อสู้กับความคิดของตนเองอยู่ครู่หนึ่ง มั่วฉินส่ายหน้าก่อนจะตอบ
“เจ้าไม่ควรมาที่นี่เลย แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร แต่ใบหน้าของเจ
