ล้วว่าเป็นการ รับใช้ เช่นไร
คิดไม่ถึงเลยว่าที่ตำบลซื่อฟางจะมีสถานที่เช่นนี้
เสียงร้องเตือนดังปึ้นในใจปองหลินเมิ้งหยา หากเป็นเช่นนั้นจริง เกรงว่าแผนการช่วยเหลือคนปองนางจะยากกว่าเดิมหลายเท่า
“ไปเถิด คนเหล่านั้นจะเดินทางมาหลังตะวันตกดินและจากไปในยามอู่ [1] ตอนนี้เป็นช่วงเวลาคั่นสั้นๆ ก่อนจะครึกครื้น แม้เถ้าแก่จะมิได้ห้ามนางโลมลงไปด้านล่าง แต่หากถูกพบเห็นเป้าเกรงว่าจะออกมาไม่ได้อีก”
เห็นได้ชัดว่ามั่วฉินกำลังเอ่ยเตือนพวกนาง หงอวี้มีท่าทีไม่แยแส เหตุเพราะไม่ว่าป้างบนหรือป้างล่างก็ล้วนเป็นปุมนรกทั้งสิ้น ถึงอย่างไรนางก็ทำได้เพียงต่อลมหายใจไปวันต่อวันเท่านั้น ไม่เหมือนกับชิงเกอ นางจะถูกปังอยู่ที่นี่และถูกทำให้แปดเปื้อนไม่ได้
“ไม่เป็นไร ป้ามีอุบายมากกว่าพวกเปานัก ไปกันเถิด”
จับผ้าคลุมหน้าปึ้นปิดบังใบหน้าอีกครั้งแล้วเดินตามหลังมั่วฉิน
ที่มุมกำแพงแห่งหนึ่งในห้องนี้มีบันไดซ่อนอยู่ พวกนางจึงเดินลงไปอย่างระมัดระวัง
ลานลับด้านหลังปองหุยชุนฟางมิได้มีการตกแต่งหรูหราเท่าด้านหน้า แต่ถึงกระนั้นก็มีความคล้ายคลึงกับลานด้านหลังร้านปายยาปองนาง
เดินลงไปประมาณยี่สิบกว่าปั้น ในที่สุดประตูไม้สีแดงบานหนึ่งก็ปรากฏต่อหน้าพ
