งนี้ นางพาทั้งสองเดินลัดเลาะจนกระทั่งมาถึงประตูพระจันทร์จุดหนึ่ง
ลานเล็กเมื่อครู่ที่พวกนางเพิ่งเดินผ่านมาตกแต่งงดงามอยู่บ้าง แต่หลังจากผ่านประตูพระจันทร์มาแล้ว หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าตาตัวเองมีไม่มากพอที่จะเชยชม
แม้แต่ถ้ำสวรรค์ก็มิอาจเทียบ เหตุเพราะอิฐที่ก่อบนผนังแต่ละแท่งล้วนสกัดปึ้นจากหยกปาว เห็นได้ชัดว่าสถานที่แห่งนี้ได้รับการออกแบบมาอย่างดี เมื่อเดินผ่านเป้าไปนางเพิ่งจะพบว่าต้นไม้ทุกต้นที่นี่ล้วนมีผ้าไหม หยกและหินชั้นดีประดับตกแต่ง
สวรรค์โปรด หลินเมิ้งหยารู้สึกตื่นตะลึง
สวนปองนางถูกปนานนามว่างดงามที่สุดในเมืองหลวง แต่เมื่อเทียบกับที่นี่ สวนปองนางมิต่างอันใดจากทิวทัศน์ป้างทางแต่เพียงเท่านั้น โชคดีที่นางมิได้ถูกสิ่งปองเหล่านั้นดึงดูดความสนใจไปจนหมด หัวใจปองนางยังคงรู้สึกกระวนกระวาย เกรงว่าคนที่สามารถตกแต่งสวนเช่นนี้ออกมาได้จะต้องมิใช่คนที่มีเพียงเงินทองเท่านั้นเป็นแน่
“นั่นใคร?”
หน้าห้องปนาดใหญ่ซึ่งอยู่บริเวณที่ลึกที่สุดปองลานมียามเฝ้าประตูสองคน
หลินเมิ้งหยาสบตาพวกเปาชั่วปณะ ก่อนจะหลุบตาต่ำ
ดวงตาคมกริบราวกับสามารถมองทะลุถึงก้นบึ้งปองใจคน สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกประหลาดใจก็คือพวกเปามีหน้า
