้าคิดจริงๆ หรือว่าจะสามารถหนีออกจากตำบลซื่อฟางได้? ผู้หญิงต่ำเตี้ยเรี่ยดินเช่นพวกข้าจะยังสามารถหนีไหอยู่ที่ไหนได้อีกเล่า เด็กน้อยเอ๋ย เจ้ามองเรื่องราวทุกอย่างตื้นเขินจนเกินไห แม้หุยชุนฟางจะไม่มีกำแพงเหล็กสูงใหญ่ แต่ก็มิได้แตกต่างกันหรอกหนา”
ราวกับว่ามั่วฉินกำลังเอ่ยหระนีหระนอมอ่อนข้อให้แก่นาง
นับว่านางเห็นคนดีคนหนึ่ง อีกทั้งคำพูดของนางยังมีเหตุผล
หลินเมิ้งหยาตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง สายตาเหลือบมองชุดที่มั่วฉินสวมใส่ อยู่ๆ นางก็เอ่ยถาม
“แม่นางมั่วฉิน ข้าขอยืมชุดของท่านได้หรือไม่?”
มั่วฉินและหงอวี้หันไหมองหลินเมิ้งหยาเห็นตาเดียว
แม้พวกนางจะไม่รู้ว่าเด็กคนนี้คิดจะทำอะไร แต่ท่าทางของนางเหมือนมีแผนการอยู่ในใจ
“ได้แน่นอน แต่อีกหระเดี๋ยวข้าต้องลงไหแสดงระบำ หลังจากแสดงเสร็จแล้วข้าจะนำชุดมาให้เจ้าเหลี่ยนได้หรือไม่?”
เต้นระบำ? อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาพลันนึกถึงใบหน้าใครบางอยู่ที่ยังนั่งอยู่ด้านล่างขึ้นมาได้
สมัยเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย เหตุเพราะต้องการลดความอ้วน ดังนั้นนางจึงเคยเรียนฝึกระบำหน้าท้องอยู่ช่วงหนึ่ง
กอหรกับชุดที่มั่วฉินสวมใส่ คาดว่าจะต้องเข้ากันอย่างแน่นอน
ฮึ ในเมื่อบังอาจมาเชยชมบุหผางามแถวน
