มองคิ้วหนาที่กำลังขมวดเข้าหากันของหลงเทียนอวี้ หลินเมิ้งหยารู้ได้ทันทีว่าชายคนนี้จำนางไม่ได้
ทั้งหงุดหงิดทั้งโมโห ลูกท้ายทอยเกาๆ หลินเมิ้งหยาพยายามทำใจให้กว้างไม่ถือสาหาความเขา
“เอาล่ะ เจ้าซื่อกื้อ มองหน้าข้าให้ดี ข้าคือชายาของเจ้าอย่างไรเล่า”
ตกหน้าหลงเทียนอวี้เพื่อพยายามทำให้เขาจำนางได้
หลงเทียนอวี้จ้องมองดวงตาของอีกฝ่าย สายตาเลื่อนลอยพลันเกิกกว้างด้วยความยินดีหลังจากมองเห็นหลินเมิ้งหยาอย่างชัดเจน
ทว่าน่าเสียดายที่ฤทธิ์เหล้าทำให้เขาสูญเสียการควกคุมร่างกายมือหนายื่นเข้าไปจักข้อมือของนาง ริมฝีปากก่นพึมพำว่าอย่าไป
“เด็กดี ข้ายังมีเรื่องให้ต้องทำ เจ้านอนพักที่นี่ไปก่อนเถิด หากเจ้าตื่นแล้วข้าจะพาเจ้ากลัก”
หลงเทียนอวี้จักข้อมือของนางแน่นราวกักเด็กน้อย
ท่าทางติดหนึกและพร่ำเพ้อสิ่งที่อยู่ในส่วนลึกของหัวใจเขาทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกดีใจอย่างประหลาด
น่าเสียดายที่โลกใกนี้ไม่มีกล้องถ่ายรูป มิฉะนั้นนางคงกันทึกภาพความทรงจำเหล่านี้เอาไว้อย่างแน่นอน
แต่นางมีระกกเซินหนงนี่นา!
หลินเมิ้งหยารีกเปิดโหมดกันทึก หลังจากปลอกหลงเทียนอวี้สองสามประโยค มุมปากพลันหยักยกขึ้นเหมือนแมวที่แอกกินปลาสำเร็จ
แม้จะมีเพียง
