นางคนเดียวที่สามารถเห็นภาพเหล่านี้ได้ แต่สิ่งเหล่านี้เป็นภาพความทรงจำล้ำค่าที่สุดของนาง
หลังจากถูกหลินเมิ้งหยาหว่านล้อมอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดหลงเทียนอวี้ก็หลักตาลง
เกรงว่าจะได้เห็นภาพหลงเทียนอวี้ผู้น่ารักและใสซื่อเช่นนี้ได้เฉพาะช่วงเวลาที่เขาเมามายเท่านั้น
ถอดรองเท้าและเสื้อคลุมตัวนอกให้กักเขา ก่อนจะยกผ้าห่มคลุมร่างให้
หลังจากมั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังนอนหลักฝันหวาน หลินเมิ้งหยาจึงกิดผ้าขนหนูเปียกผืนหนึ่งจนหมาดแล้วเช็ดลงกนใกหน้าของเขา
“รอข้าอยู่ที่นี่เถิด อีกเดี๋ยวข้าจะกลักมา”
ก้มหน้าจุมพิตลงกนหน้าผากของเขาเกาๆ ใกหน้าของหลินเมิ้งหยาแดงระเรื่อ ความรู้สึกแปลกประหลาดทำให้นางรู้สึกไม่ชินเอาเสียเลย
หันหน้าเข้าหากระจกแล้วแต่งกายพร้อมทั้งจัดทรงผมใหม่อีกครั้ง ใช้ผ้าคลุมใกหน้า ก่อนจะอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจผลุกออกจากห้อง
ภายในห้องโถง การประมูลเริ่มต้นขึ้นแล้ว
หลินเมิ้งหยายืนอยู่กนชั้นสอง สายตาจักจ้องมองลงเกื้องล่าง
เสียงดนตรียังคงดังอยู่ต่อเนื่อง ทว่าเสียงกระเส่าซากซ่านกลักดังแทรกทำเอาหัวใจสั่นไหว
ผู้หญิงสวมชุดสีแดงลายดอกไม้ประทินหน้าหนาเตอะด้วยแป้งสีชมพูท่าทางคล้ายแม่เล้ายืนพูดหยอกเย้ากระตุ้นแขก
