ภายในหุยชุนฟางเต็มไปด้วยเสียงฉอเลาะอ่อนหวานของเหล่าหญิงสาว
ทว่าหลงเทียนอวี้กลับรู้สึกรำคาญใจ มือหนาผลักร่างหญิงสาวที่คิดจะเข้ามาเกาะแกะเขาออก
ไม่รู้ว่ากลิ่นหอมอันใดฉุนระคายจมูกยิ่งนัก
เหตุใดจึงเสียงดังเซ็งแซ่เช่นนี้? หลงเทียนอวี้รู้สึกว่าความหงุดหงิดกำลังก่อขึ้นในหัวใจ แต่แม้จะอยากระบายโทสะก็มิอาจทำได้
ไม่รู้ว่าสุราในมือเปลี่ยนเป็นเหล้านารีสีชาดตั้งแต่เมื่อใด
กระดกลงคอแก้วแล้วแก้วเล่า แต่หลงเทียนอวี้กลับรู้สึกเหมือนกำลังดื่มน้ำเปล่า ไม่น่าสนใจเลยแม้แต่น้อย
เขาผุดลุกขึ้น ริมฝีปากขมุบขมิบพึมพำว่าจะออกไปจากสถานที่เสียงดังหนวกหูแห่งนี้
ทว่ายืนได้เพียงครู่เดียวอาการคลื่นเหียนเวียนหัวก็จู่โจม ร่างกายทรุดลงไปนั่งอีกครั้ง
ทรมานเหลือเกิน เหตุใดคนที่นี่จึงเสียงดังยิ่งนัก?
ขณะที่หลงเทียนอวี้กำลังรู้สึกทรมาน จ้าวเฟยซึ่งนั่งอยู่ในโต๊ะเดียวกันกลับสนุกสนานสำราญใจ
เขาหาได้มาหุยชุนฟางบ่อยครั้ง เขามาปลดปล่อยอารมณ์เพื่อสร้างความผ่อนคลายเพียงบางครั้งบางคราวเท่านั้น
ต้าหยวนคออ่อนยิ่งนัก ทั้งที่ดื่มเหล้าไปเพียงไม่กี่ไห แต่เขากลับเมามายจนดูแลตัวเองไม่ได้ ดังนั้นจ้าวเฟยจึงยื่นชาขมให้กับเขาก่อนจะเอ่ยอย่างอารมณ์ดี
“น้องต้า
