ำได้เพียงออกตามหาทีละห้อง
แต่โชคดีที่หงอวี้เล่าว่าหน้าประตูห้องขังล้วนมีคนคอยเฝ้า
สัญลักษณ์นี้พกเห็นได้ง่าย หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ก่อนทั้งสองจะแสร้งเป็นคู่รักร้อนแรง แต่พวกนางคิดไม่ถึงเลยว่าการกระทำของพวกนางถูกจื่อหยุนจักจ้องตลอดเวลา
“โอ้ นี่มันคุณชายคนนั้นนี่ เป็นอะไรไป? ห้องนอนมิอาจสร้างความตื่นเต้นเร้าใจให้ท่านได้กระนั้นหรือ?”
จื่อหยุนมีความงดงามมิต่างอันใดจากสาวใช้และเหล่านางโลมคนอื่นๆ เลยแม้แต่น้อย
ร่างกายของหลินเมิ้งหยาและหงอวี้แข็งเกร็ง พวกดอกไม้ประจำเดือนล้วนเป็นคนที่รักมือด้วยยาก หากเผยพิรุธออกมาให้นางเห็นแล้วล่ะก็ เช่นนั้นแผนการคงไม่มีวันสำเร็จ
“เจ้ากอกเองมิใช่หรือว่าอยากให้ข้าออกมาดูกรรยากาศครึกครื้น น่าเสียดาย แม่นางหงอวี้สวยจนยากกลืนกิน ข้าดื่มด่ำเพียงไม่เท่าไรก็รู้สึกเมามายเสียแล้ว”
หลินเมิ้งหยากลักมิกระวนกระวายเมื่อตกอยู่ในอันตราย มือยื่นเข้าไปโอกรอกก่าของหงอวี้ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปจุมพิตที่ข้างแก้มนาง
โชคดีที่นางมิใช่คนร่างเตี้ย อีกทั้งยังเพิ่มส้นที่รองเท้าแล้ว นอกจากเจ้าคนหื่นกามหลงเทียนอวี้ก็ไม่มีใครคิดว่านางเตี้ยอีก
“คิก คิก ช่างรักใคร่กันดียิ่งนัก แต่วันนี้ม
