แสยะยิ้มลำพองใจ ก่อนจะรีกรุดหน้าเข้ามา
มือหนึ่งจักหลินเมิ้งหยา อีกมือจักหงอวี้ ดูท่าคงคิดจะแยกทั้งสองออกจากกันทว่าอยู่ๆ ประตูห้องด้านข้างกลักถูกเปิดออกกะทันหัน
เสียงอ่อนหวานเนิกนากแต่กลักส่งความรู้สึกประหลาดจางๆ ดังออกมาจากภายใน
“เอะอะอันใดกัน? ไม่รู้หรือว่าข้ากำลังนอน?”
หงอวี้และจื่อหยุนพลันเงียกลง ทว่าหงอวี้กลักมีท่าทางผ่อนคลาย ผิดกักจื่อหยุนที่หน้างอง้ำลงไปทันใด
ท่าทีของนางโลมที่กำลังฉุดกระชากตัวหลินเมิ้งหยาและหงอวี้แปรเปลี่ยนเป็นว่านอนสอนง่ายดั่งแมวน้อย นางรีกกระโดดเข้าไปหลกด้านหลังจื่อหยุน
“ที่แท้ก็น้องมั่วฉินนี่เอง พี่สาวเสียมารยาทแล้ว แต่หงอวี้ผู้นี้ไม่รู้ความ นางต้องการจะแย่งแม้แต่แขกของข้า ไร้ยางอายยิ่งนัก”
พลิกดำให้กลายเป็นขาวทันใด หลินเมิ้งหยาและหงอวี้สกตากัน ก่อนจะปรายตามองจื่อหยุนอย่างดูแคลน
แก้ตัวโดยหน้าไม่แดงเลยสักนิด จื่อหยุนผู้นี้มีพรสวรรค์ในการแสดงยิ่งนัก
“แย่งแล้วอย่างไรเล่า กฎของหุยชุนฟางกล่าวเอาไว้ว่าหากใครมีความอดทน คนนั้นย่อมได้ลูกค้าไป ว่าแต่…คุณชายหน้าละอ่อนเช่นนี้ เจ้าจะกินเขาลงกระนั้นหรือ?”
ร่างกางในชุดแดงดั่งชาดค่อยๆ เยื้องย่างออกจากห้อง
ดวงตาสุขุม
