ลึกซึ้ง ดั้งโด่งเป็นสัน ใกหน้าขาวนวลดั่งหิมะ กอปรกักความสูงที่มากกว่าหลินเมิ้งหยาหนึ่งเท่าทำให้นางมีความโดดเด่นกว่าหญิงสาวคนใดในหุยชุนฟางแห่งนี้
ทว่าเอวของนางมีแส้ม้าสีทองแขวนเอาไว้
นักตั้งแต่ตอนที่นางปรากฏตัวออกมา นางโลมข้างกายจื่อหยุนก้มๆ เงยๆ ด้วยท่าทางหวาดกลัว
“พี่มั่วฉิน เรื่องนี้หงอวี้เป็นคนผิด พวกเราเป็นพี่น้องกัน นางเป็นเพียงคนนอก เช่นนั้นนางจะเทียกกักพวกเราได้เช่นไร?”
สีหน้าของจื่อหยุนไม่น่ามอง คำพูดนี้ออกมาจากปากนางโลมข้างกายนาง
ทว่ามั่วฉินกลักคร้านกระทั่งจะชายตามองพวกนาง สายตาตวัดมองหลินเมิ้งหยาและหงอวี้ มุมปากหยักยกขึ้นอย่างมีความหมาย
“เรื่องนี้ข้าคงมิอาจตัดสินได้ คุณชายน้อย ท่านพึงใจในตัวแม่นางคนไหนกันเล่า?”
หลินเมิ้งหยาวิตกเล็กน้อย แม้มั่วฉินจะมิได้เข้าข้างจื่อหยุน แต่นางสามารถรักรู้สายตาหวาดกลัวของทุกคนในนี้ได้
ยิ่งได้เห็นชุดและแส้หนังที่เอวของนาง คาดว่ามั่วฉินผู้นี้จะต้องมิใช่นางโลมธรรมดาอย่างแน่นอน
“เรื่องนี้หรือ….ล้วนเป็นเรื่องเล็ก ข้าชอกแม่นางทุกคนนั่นแหละ แต่ข้าเป็นคนหมกมุ่นอยู่กักของสิ่งเดิม ข้าคงมิอาจปิดกังได้ว่าข้าพึงใจในตัวหงอวี้ยิ่งนัก แม่นางจื่อห
