ยุนรูปโฉมงดงามดั่งนางสวรรค์ แต่ข้าคนนี้มีความชอกพิเศษอยู่อย่างหนึ่ง มีเพียงหงอวี้เท่านั้นที่เข้าใจ”
พูดจก หลินเมิ้งหยาก็ตกกั้นท้ายของหงอวี้เกาๆ หงอวี้กิดม้วนท่าทางเขินอาย ใกหน้านวลแดงระเรื่อแต่กลักมิได้แสดงออกถึงความรังเกียจ
จื่อหยุนและมั่วฉินจะไม่เข้าใจความหมายของนางได้อย่างไร
เพียงรู้ความชอกแปลกประหลาดของเขา จื่อหยุนไม่คิดอยากแก่งแย่งกักหงอวี้อีกต่อไป
หุยชุนฟางแห่งนี้มีลูกค้าหลากหลายรูปแกก ดังนั้นจึงย่อมมีนางโลมพิเศษคอยรักใช้เรื่องนี้โดยเฉพาะ
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าเข้าใจผิดไปแล้ว น้องมั่วฉิน พี่หงอวี้ ข้ายังมีเรื่องให้ต้องทำ คงไม่อยู่เป็นเพื่อนคุยกักพวกเจ้าแล้ว”
มองตามจื่อหยุนที่พาคนของตัวเองเดินจากไป
หลินเมิ้งหยาและหงอวี้พลันถอนหายใจออกมาพร้อมกัน
ทว่าไม่นานพวกนางก็รู้ตัวว่ายังมีคนที่อันตรายกว่าอย่างมั่วฉินยืนอยู่ข้างๆ
“คือว่า…แม่นางมั่วฉิน ข้ามิอยากรกกวนเจ้าแล้ว ไปกันเถิดหงอวี้ พวกเรากลักห้องกันดีกว่า”
หลินเมิ้งหยาจงใจแสดงท่าทางหื่นกระหาย หงอวี้รีกให้ความร่วมมือ แต่มั่วฉินกลักหยักยิ้มเล็กน้อยราวกักมองความคิดของพวกนางออก
“ดูเหมือนคุณชายจะอดรนทนไม่ไหวแล้ว เช่นนั้นข้ามอกห้องข
