นั้นอยู่ที่เดิม
ไม่ ไม่มีทางเป็นนางหรอก หลงเทียนอวี้กลับไปนั่งที่เดิม
ทว่าสายตายังคงจับจ้องร่างบาง
จ้าวเฟยคิดไม่ถึงเลยว่าคนจริงจังอย่างต้าหยวนจะถูกใจนางรำคนนั้น
แสยะยิ้มมีเลศนัย แขนวางลงบนบ่าของหยวนเหมย ก่อนจะกระซิบเสียงเบา
“น้องต้าหยวน หรือเจ้าจะพึงใจในตัวนางรำคนนั้น?”
ส่งสายตาล้อเลียนหยวนเหมย มีผู้ชายคนไหนบ้างที่มิชอบสาวสวย
หลงเทียนอวี้มิได้ตอบเขา แต่กลับนั่งอยู่ที่เดิม สายตายังคงจับจ้องมองนางรำคนนั้นเขม็ง
“ชอบก็ไปเถิด หญิงสาวที่นี่ล้วนมีอุปนิสัยเร่าร้อน เช่นนั้นต้องดูเจ้าแล้วว่าจะสามารถเอาชนะใจนางได้หรือไม่”
ออกแรงผลักหยวนเหมยไปยังใจกลางห้องโถง ดูเหมือนจะมีคนอดใจไม่ไหวแล้ว
หุยชุนฟางแตกต่างจากหอนางโลมทั่วไป พวกหญิงสาวที่นั่งดื่มเหล้าเป็นเพื่อนพวกหลงเทียนอวี้ล้วนเป็นนางโลมชั้นต่ำที่สุด ทว่าแม้จะเป็นเช่นนี้ แต่ใช่ว่าใครจะนอนด้วยก็ได้
ส่วนนางรำที่อยู่บนเวทีล้วนเป็นนางโลมมีชื่อแห่งหุยชุนฟาง
แม้จะมิอาจเทียบกับพวกดอกไม้งามประจำเดือนได้ แต่ถึงกระนั้นก็ถูกจัดว่าเป็นนางโลมชั้นสูงเช่นกัน
สายตาของต้าหยวนแหลมคมยิ่งนัก
แต่พวกดอกไม้งามเหล่านี้ใช่ว่าจะซื้อได้ด้วยเงินเพียงอย่างเดียว
หลงเทียนอวี้
