ั้นอาจจะสาแก่ใจนางก็เป็นได้
ปีศาจร้ายในใจออกมาร่ายรำ ฟันขบริมฝีปากแน่น ขณะที่คิดจะถอดเสื้อผ้าของเขาออก นางพลันได้ยินเสียงบ่นพึมพำออกจากปากของหลงเทียนอวี้
หลินเมิ้งหยาขยับเข้าไปใกล้เพราะนึกประหลาดใจ ก่อนจะบังคับตัวเองให้ฟังเสียงของเขาให้ชัดเจน
“ไส…ไสหัวไป…ข้า…ข้ามีชายาแล้ว….เมิ้งหยา…หยา…ข้าอยากกลับบ้าน...”
หลินเมิ้งหยาที่ได้ยินอย่างชัดเจนอึ้งงันอยู่กับที่
กระพริบตาปริบๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อ เมื่อครู่นางได้ยินอะไรกันนี่?
หลงเทียนอวี้ส่งเสียงงึมงำอีกครั้ง ใจความมิต่างจากเมื่อครู่
โทสะในใจพลันทุเลาลง อยู่ๆ ความหวานซึ้งพลันแทรกเข้ามาแทนที่
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
มือหนาอยู่ๆ ออกแรงผลักหลินเมิ้งหยา
“ตึง” เสียงดังขึ้น ท้ายทอยของหลินเมิ้งหยากระแทกกับเสาเตียง
“ไอ้คนบ้า เจ้าเป็นอะไรไปเนี่ย!”
ลูบคลำท้ายทอย หลินเมิ้งหยารู้สึกเจ็บจนน้ำตาเกือบจะไหลออกมา
ถลึงตาโตจ้องหลงเทียนอวี้ ใจคิดอยากฆ่าเขาเหลือเกิน
“ไสหัวไป! อย่าแตะต้องตัวข้า!”
พยายามออกแรงครั้งสุดท้าย หลงเทียนอวี้คิดทำร้ายคนที่หมายจะเข้ามาถอดเสื้อผ้าของเขา
สมองของเขามีเพียงใบหน้าเปื้อนยิ้มของชายาตนเองเท่านั้น
นอกจากนางแล้ว เขาไม่อยากได้ผู้หญิงคนไ
