มือเล็กยื่นเข้าไปลูบไล้ใต้คางจรดลูกกระเดือก สุดท้ายจึงหยุดลงที่แผงอก
“คุณชาย ท่านคิดว่าข้างามหรือไม่?”
ฤทธิ์เหล้ากำจายหนักขึ้น หลงเทียนอวี้เซล้มลงบนเตียง ตอนนี้สติสัมปชัญญะของเขาหายไปโดยสิ้นเชิง สิ่งเดียวที่จำได้คือเขาไม่ควรนอนหลับที่นี่
ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา นางรำแหวกผ้าคลุมหน้าออก หลินเมิ้งหยาจ้องชายหนุ่มบนเตียงเขม็ง
หลงเทียนอวี้จอมเจ้าชู้!
โชคดีที่ก่อนหน้านี้เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ดังนั้นนางจึงต้องแต่งตัวและขึ้นไปร่ายรำในนามของมั่วฉิน
มิเช่นนั้นนางคงไม่ได้เห็นด้านที่ทำให้นางโมโหได้ของเขา
“หลงเทียนอวี้ลุกขึ้นมาเดียวนี้! ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่าเจ้าจะมักมากในกามเช่นนี้!”
มือทั้งสองข้างของหลินเมิ้งหยาฉุดกระชากเสื้อผ้าบริเวณแผงอกของหลงเทียนอวี้
ทั้งที่เพิ่งจะแต่งงานกันไม่ถึงปี แต่เจ้าบ้านี่บังอาจออกมาหาเศษหาเลย เหตุใดจึงไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจเอาเสียเลย เช่นนี้จะให้นางเชื่อใจเขาได้อย่างไร
อยู่ๆ แผนร้ายพลันปรากฏอยู่ในหัว ตอนแรกนางอยากสร้างภาพลักษณ์น่าอดสูให้เขามิใช่หรือ?
ตรึกตรองดูอีกครั้ง หากนางถอดเสื้อผ้าเขาออกทั้งหมด จากนั้นผลักเขาออกจากประตูไปพร้อมกับบอกทุกคนว่าเขาเป็นผู้ชายไร้น้ำยา เช่นน
