เปิดผ้าคลุมหน้าของนางออก
ทว่านางรำผู้นั้นกลับเอี้ยวตัวหลบเสมือนงูน้ำก็มิปาน ก่อนจะหมุนตัวทอดกายอยู่ในวงแขนของเขา
ท่อนขาเรียวยาวขาวนวลตวัดเข้าไปเกาะเอวแข็งแรงของเขา เหล่าบุรุษที่ไม่ถูกเลือกต่างเบิกตากว้างอย่างนึกเสียดาย
สตรีเร่าร้อนเช่นนี้หาได้พบเจอบ่อยๆ ในหุยชุนฟาง
ชั่วอึดใจต่อมาหลงเทียนอวี้โอบรัดร่างบางเอาไว้ ก่อนจะอุ้มนางท่ามกลางเสียงหวีดหวิวฮือฮาของแขกผู้ชาย
กลิ่นหอมฉุนเตะจมูก หัวคิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดเข้าหากัน
แม้จะได้โอบร่างบางนุ่มนิ่มอบอุ่นเอาไว้ แต่เขากลับอยากวางนางลงเสียเดี๋ยวนี้
ทว่าร่างกายของหญิงสาวมิต่างจากงู นางรัดเขาเอาไว้แน่น
แม้เขาจะรู้สึกรำคาญ แต่ในสายตาของทุกคนเขาดูเหมือนคนที่กำลังอดรนทนไม่ไหวเต็มที
“คุณชาย เชิญด้านบนเจ้าค่ะ”
ทาสในหอนางโลมคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามานำทางแขกผู้มีเกียรติท่านนี้เพื่อขึ้นไปยังชั้นสอง
เมื่อเดินมาถึงห้องที่มีป้ายชื่อเขียนว่ามั่วฉินแขวนอยู่หน้าประตู ทาสคนนั้นจึงเปิดประตูออกเพื่อให้ทั้งสองเข้าไป จากนั้นจึงปิดประตูลง
ภายในห้อง ตอนนี้เหลือเพียงหลงเทียนอวี้และนางรำ ฝ่ายหญิงรีบผลุบตัวออกจากอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้ ก่อนจะยืนมองเขาด้วยท่าทางเก้อเขิน
