“ดื่มให้ตายไปเสียได้ก็ดีหรือเป็นแผลในกระเพาะอาหารไปเลยก็ได้ โตป่านนี้แล้วแท้ๆ แต่กลับฟังคนอื่นพูดเพียงครึ่งคำ ซ้ำยังหนีออกมาร่ำสุราจนเมามาย ไม่รู้ว่าผีสางที่ใดเข้าสิง”
หลินเมิ้งหยาเดินออกมายืนข้างหน้าต่าง แม้ปากจะเอ่ยเช่นนั้น แต่มือกลับหยิบยาแก้เมามาหนึ่งเม็ด
ป๋ายซ่าวแอบหัวเราะ คนนอกเช่นนางย่อมมองออกว่าห้องหัวใจของท่านอ๋องมีเพียงพระชายา พระชายาเองก็มีเพียงท่านอ๋องเช่นเดียวกัน
แต่ไม่รู้ว่าเกิดเหตุอันใดขึ้น ทั้งสองจึงเข้าใจผิดกันเช่นนี้
ทั้งที่เป็นคนฉลาดเฉลียวกันทั้งคู่ แต่กลับดูโง่เขลากว่านางที่คนรับใช้มากนัก
“นายหญิงรีบมาดูนี่สิเจ้าคะ ไม่รู้ว่าจ้าวเฟยคนนั้นจะพาท่านอ๋องไปที่ใด”
หลินเมิ้งหยาเดินกลับไปมองลอดหน้าต่างอีกครั้ง ผลปรากฏว่าชายร่างกำยำทั้งสองกำลังกอดคอกันเดินไปยังทิศทางหนึ่ง
“เขาจะไปไหนก็เรื่องของเขา หาได้เกี่ยวข้องกับข้าไม่”
หลินเมิ้งหยายังคงมีโทสะอยู่เล็กน้อย ดื่มเหล้ายังไม่กระไร ไม่กลับมาพักผ่อนก็ไม่ว่า แต่นี่ยังจะออกไปเตร็ดเตร่อีกหรือ? หากพรุ่งนี้ตื่นมาแล้วปวดหัวจะทำเช่นไร!
“นายหญิงอย่าหาว่าหนู่ปี้ปากมากเลยนะเจ้าคะ เหตุเพราะท่านอยู่แต่ในจวน ดังนั้นจึงอาจไม่รู้อะไรบาง
