อย่าง แต่ก่อนพวกอันธพาลในหมู่บ้านของข้าหากได้เข้าเมืองแล้วล่ะก็ พวกเขามักจะไปดื่มเหล้าและไป…สถานที่อย่างว่า”
ใบหน้าป๋ายซ่าวแดงระเรื่อ ท่าทางกระดากอาย
หลินเมิ้งหยายังคงคิดตามไม่ทัน ดังนั้นจึงหันไปมองนางพลางเอ่ยถาม
“ที่ใด?”
ป๋ายซ่าวเริ่มกระวนกระวาย กระทืบเท้าไปมา ก่อนจะวิ่งไปกระซิบข้างหูของหลินเมิ้งหยา
“ไอหยา ก็….หอนางโลมอย่างไรเล่าเจ้าคะ”
หา? หลินเมิ้งหยาเพิ่งจะรู้ตัวว่าป๋ายซ่าวกำลังพูดถึงหอนางโลม
“หลงเทียนอวี้ไม่มีทางไปที่แบบนั้นหรอก”
หากเป็นที่อื่นอาจจะเป็นไปได้ แต่ไหนแต่ไรมาหลงเทียนอวี้หาใช่คนมักมากในกาม ซ้ำยังไม่เคยแม้แต่จะชายตามองดอกไม้ริมทาง
อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาพลันนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ เมื่อก่อนเถ้าแก่เหมยแห่งร้านเป่ยโหลวเองก็เคยเดินทางมาที่จวน นี่หรือนางจะมองหลงเทียนอวี้ผิดไป? อันที่จริงชายคนนี้อาจเป็นพวกเจ้าชู้ประตูดินก็ได้
สีหน้าพลันไม่หน้ามอง
แต่ไหนแต่ไรมานางรังเกียจผู้ชายมักมากเป็นที่สุด หากหลงเทียนอวี้กล้าไปหอนางโลมจริงๆ แล้วล่ะก็ เช่นนั้นนางไม่เกรงใจเลยที่จะถีบเขาออกนอกประตูบ้าน
“ไป พวกเราไปดูกัน”
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิดแล้วเก็บยาแก้เมาใส่ไว้ในแขนเสื้อ
คนที่กินอา
