หารเย็นในโรงเตี๊ยมล้วนแยกย้ายกลับไปหมดแล้ว ฉะนั้นการหายตัวไปของหลินเมิ้งหยาจึงไม่ถูกจับตามอง
ผิดกับชิวอวี้ที่เพิ่งเดินออกจากห้องพักของตนเอง เขามองเห็นท่าทางรีบร้อนของหญิงสาวทั้งสอง หัวคิ้วขมวดเขาหากัน
บัดนี้ท้องฟ้ามืดมิดแล้ว หากพวกนางประสบอันตรายจะทำเช่นไร
ดังนั้นเขาจึงแอบตามพวกนางไปอย่างเงียบๆ เพื่อคอยปกป้องดูแล
วิ่งออกมาได้ไม่ไกลพวกหลินเมิ้งหยาก็ได้เห็นชายทั้งสองที่เดินโซซัดโซเซอยู่บนถนน
จับตามองพวกเขาตลอดทาง เมื่อพวกเขาเดินทางไปถึงที่หมาย โทสะของหลินเมิ้งหยาเกือบจะพวยพุ่งออกมาทันทีที่เห็นร้านเสียงดังครึกครื้นหน้าร้านประดับไว้ด้วยโคมไฟสีแดง
สุดท้ายก็เป็นหอนางโลมจริงๆ เพราะเหตุนี้อาจารย์ในมหาวิทยาลัยทางการแพทย์จึงเคยกล่าวไว้ว่าชายสิบคนเจ้าชู้ไปแล้วเก้า!
หลงเทียนอวี้ตัวดี บังอาจมาหาเศษหาเลยอย่างนั้นหรือ!
ฮึ คอยดูเถิด กลับไปแล้วนางจะไม่เพียงเขียนหนังสือหย่าร้าง แต่จะหย่าขาดองค์ชายไม่รู้จักพอคนนี้ด้วย!
“ระงับโทสะก่อนเถิดเจ้าค่ะ เท่าที่ข้ามอง ท่านอ๋องเหมือนถูกจ้าวเฟยลากตัวมา มิสู้พวกเราเข้าไปลองสังเกตดูเผื่อว่าพวกเราจะเข้าใจท่านอ๋องผิดไป”
ป๋ายซ่าวสัมผัสได้ถึงบรรยากาศคุกรุ่น ดังนั้นจึงเอ่ยออกม
