าอย่างระมัดระวัง
เพียงได้เห็นท่าทางโกรธเกี้ยวของนายหญิง นางอดที่จะเสียใจไม่ได้ที่พานายหญิงมาที่นี่
หากเป็นเช่นนี้นายหญิงจะต้องโกรธจนกระทบกับร่างกายหรือไม่ก็ต้องเกิดช่องว่างระหว่างพวกเขาเป็นแน่ ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของนาง
“เข้าใจผิด? ขาอยู่บนร่างกายของเขา หากเขาไม่อยากมาที่นี่ ใครจะบังคับเขาได้ พวกเราไปกันได้แล้ว ข้าไม่อยากเห็นคนหลายใจ!”
หลินเมิ้งหยาหมุนตัวกลับด้วยความโมโห ป๋ายซ่าวทำอะไรไม่ถูกจึงรีบวิ่งตามนายหญิงไป
ยิ่งคิดยิ่งโมโห สาวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว หัวใจฟุ้งซ่าน
“ไอ้คนเลว! ไอ้คนเจ้าชู้! ข้ากลับไปเมื่อไหร่เราได้หย่าขาดกันแน่!”
หลินเมิ้งหยายกเท้าขึ้นถีบกำแพงระบายโทสะ คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่เจ็บปวดจะเป็นตนเอง น้ำตาเกือบจะไหลออกมา
“นายหญิงของข้า ท่านโกรธได้ แต่อย่าทำร้ายตัวเองสิเจ้าคะ”
ป๋ายซ่าวเข้าไปประคองร่างหลินเมิ้งหยาอย่างเจ็บปวดใจ ก่อนจะหาก้อนหินให้นางนั่งพัก
น้ำตาเอ่อคลอ มือเล็กยื่นเข้าไปลูบขาที่น่าสงสารของตน
ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าบ้าหลงเทียนอวี้ สักวันนางจะคิดบัญชีกับเขาให้หมด!
โยนความผิดทุกอย่างให้กับหลงเทียนอวี้ แต่ยิ่งคิดหลินเมิ้งหยาก็ยิ่งโมโห
หวนคิดอีกด้านหนึ่ง แม้
