ด้ เช่นนั้นพวกเราก็มาได้เช่นกัน ที่นี่เป็นสถานบันเทิง เขามาสร้างความเบิกบานใจได้ แต่ข้ามาไม่ได้หรือ? ฮึ ห้ามพูดอะไรอีก”
หลินเมิ้งหยากลับมิได้ใส่ใจคำพูดเหล่านั้น นางยืนแนบกำแพงเพื่อหาโอกาสเหมาะ
ไม่นานรถม้าคันหนึ่งพลันแล่นไปทางประตูหลังของหอนางโลม
ตอนแรกหลินเมิ้งหยาคิดว่าเป็นรถม้าของคุณชายสักคนที่ต้องการมาหาความสำราญแต่กลัวจะมีคนเห็นเข้า แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนลงจากรถม้าถึงสองคน
ทำไมถึงเป็นพวกนางเล่า?
คิ้วขมวดชนกัน นางเห็นได้อย่างชัดเจนว่าคนที่ลงจากรถม้าเป็นผู้หญิง
คนหนึ่งสวมชุดสีเหลืองไข่ อีกคนสวมชุดสีชมพูเปลือกมังคุด
แม้ลงจากรถม้าแล้วทั้งสองจะตรงเข้าไปภายในทันที แต่หลินเมิ้งหยามั่นใจว่าหนึ่งในนั้นคือาซิ่วและผู้หญิงอีกคน
แปลก เมื่อช่วงบ่ายอาซิ่วอยู่ๆ ก็หายตัวไป
เหตุใดนางจึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่เล่า?
เมื่อครู่ตอนที่ลงจากรถม้า ร่างกายของพวกนางล้วนแข็งทื่อ ยิ่งไปกว่านั้นเท่าที่หลินเมิ้งหยารู้จักอาซิ่ว นางมั่นใจว่าอาซิ่วจะต้องไม่มีทางยินยอมเหยียบเข้าไปที่นั่นแน่
หรือว่า…
สมมติฐานผุดขึ้นมาในสมอง บางทีการปรากฏตัวของอาซิ่วอาจมิใช่เรื่องบังเอิญ โรงเตี๊ยมแห่งนี้จะต้องเป็นสถานที่แลกเปลี่ย
