“พอแล้ว! หากพวกเจ้าทั้งสองยังกล้าต่อยตีกันอีกล่ะก็ จงไสหัวกลับไปให้หมด! ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!”
หลินเมิ้งหยาถลึงตาจ้องพวกเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
เมื่อเห็นว่าหลินเมิ้งหยาโกรธจัดแล้วจริงๆ ทั้งสองจึงรีบผละตัวออกจากกัน
แม้จะยังปรายสายตาดูแคลนให้อีกฝ่ายอยู่เนืองๆ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่กล้าแลกหมัดกันอีกต่อไป
“บอกมาว่าตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่! หากเหตุผลไม่ดีพอ พวกเจ้าได้ตายกันทั้งคู่แน่”
กัดฟันกรอด หลงเทียนอวี้และชิวอวี้เข้าใจความหมายของคำว่าตายกันทั้งคู่แน่ที่ออกมาจากปากหลินเมิ้งหยาดี
หดคอลงกะทันหันเพื่อหลบเลี่ยงสายตาอาฆาตของหลินเมิ้งหยา
ชิวอวี้ที่ถูกเรียกชื่อรีบก้มหน้ามองขาตัวเอง ท่านทางราวคนกำลังอมทุกข์
“ข้ามิได้ทำสิ่งใด อยู่ๆ เจ้าบ้านี่ก็ปรี่เข้ามาทำร้ายข้า! ข้าว่าสมองเขาต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน”
ชิวอวี้ส่งเสียงน้อยใจออกจากช่องท้อง ในเมื่อหลินเมิ้งหยาอยู่ที่นี่ เช่นนั้นเขาจะร้องทุกข์ต่อหน้านาง
“ถึงคราวที่เจ้าต้องพูดแล้ว เหตุใดจึงโจมตีชิวอวี้?”
หลินเมิ้งหยาชักสายตาออกจากชิวอวี้ แล้วหันไปจ้องหลงเทียนอวี้แทน
ทว่าหลงเทียนอวี้ยังคงจ้องหน้าชิวอวี้อย่างเอาเป็นเอาตาย ราวกับว่าอีกพริบตาต่อมาเขาสา
