มารถพุ่งตัวเข้าไปหักกระดูกเขาให้ตายได้
“หลงเทียนอวี้ ข้าถามเจ้าอยู่นะ!”
ใบหน้าของหลินเมิ้งหยาฉายชัดว่ากำลังโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก หลงเทียนอวี้ที่ได้เห็นถึงกับตะลึง
แต่เพราะเขาถูกหลินเมิ้งหยาจ้องเขม็ง ดังนั้นจึงต้องจำใจเอ่ยออกมา
“เขาเป็นคนส่งเจ้านั่นมา! เขาต้องการทำมิดีมิร้ายเจ้า! เพราะเหตุนี้ข้าจึงต้องกำจัดคนชั่วเช่นเขาทิ้ง”
“เจ้าอย่าได้ใส่ร้ายป้ายสีข้า ข้าจะทำร้ายเมิ้งหยาด้วยเหตุใดกัน! เจ้าคงไม่มีปัญญาจับโจรคนนั้นก็เลยมาระบายอารมณ์กับข้า!”
ชิวอวี้รีบโจมตีกลับ
“เจ้าบอกว่าใครไม่มีปัญญา! เข้ามาสิ! ลองดูเถิดว่ากำปั้นของข้าจะแข็งกว่าปากของเจ้าหรือไม่!”
หลงเทียนอวี้จ้องชิวอวี้ด้วยสายตาเย็นชา ดวงตาเปี่ยมไปด้วยแรงอาฆาต
“มาก็มา ใครกลัวเจ้ากัน!”
ชิวอวี้ไม่มีทางทนต่อเสียงยั่วยุได้ เขายอมให้หลงเทียนอวี้ฆ่าเขาให้ตายดีกว่าปล่อยให้ตนเองถูกใส่ร้าย
ดังนั้นเขาจึงกำหมัดแน่นและคิดจะพุ่งตัวเข้าไปต่อสู้สุดกำลัง
“พอแล้ว! พวกเจ้าลองดูสิ แล้วจะได้เห็นดีกัน!”
‘เพล้ง’ ถ้วยชาถูกหลินเมิ้งหยาโยนลงพื้น
ทั้งสองจึงทำเพียงจ้องหน้ากัน แต่ไม่มีการลงไม้ลงมือเกิดขึ้น
“ข้าเชื่อใจชิวอวี้ เขาไม่มีทางทำร้ายข้า”
แม้ชิวอวี้จะมีความลับปก
