ปิดเอาไว้ แต่พวกเขาผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันมากมาย ดังนั้นหลินเมิ้งหยาย่อมรู้ดีว่าความจริงใจของเขาเป็นของจริงหรือปลอม
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงหลินเมิ้งหยาเอ่ยออกมาเช่นนี้ หัวใจของหลงเทียนอวี้จะรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกบีบเค้น
ทั้งที่เขาพยายามเอาใจใส่ดูแลหลินเมิ้งหยาตลอดการเดินทาง แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะเชื่อใจผู้อื่น มิใช่เขา
ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วทั้งหัวใจ
“เจ้าเชื่อเขา แต่ไม่เชื่อข้า?”
หลังจากพูดจบ ดวงตามองเขาหม่นหมองลงทันที
“ใช่ว่าข้าไม่เชื่อเจ้า แต่ข้าคิดว่าชิวอวี้เองก็เป็นขุนนางคนหนึ่ง ข้าเชื่อว่าเรื่องนี้เป็นเพียงการเข้าใจผิดเท่านั้น”
หลินเมิ้งหยาตัดสินอย่างมีเหตุผล สีหน้าของชิวอวี้เผยให้เห็นความโศกเศร้า อีกเพียงนิดเดียวเขาคงเข้าไปกอดแข้งกอดขาหลินเมิ้งหยาแล้ว
ทว่าหลงเทียนอวี้ไม่พูดอะไรแล้วหันหลังเดินจากไป
ในเมื่อหลินเมิ้งหยาไม่เชื่อเขา เช่นนั้นเขาจะหาหลักฐานมาเพื่อทำให้นางเชื่อว่าชิวอวี้มิใช่คนดี
“หลงเทียนอวี้กลับมาเดี๋ยวนี้!”
หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะไม่โต้แย้งแล้วเดินจากไป
จริงๆ เลย เหตุใดเขาจึงไม่เข้าใจความหมายของนางกันเล่า?
“ท่านอ๋องเขา…จะไม่เป็นไรจริงๆ หรือเจ้าคะ?”
ป๋า
