ยซ่าวเอ่ยถามด้วยความกังวล ตอนอยู่ในจวน ท่านอ๋องเป็นคนเจ้าอารมณ์ เอาแน่เอานอนไม่ได้ เหล่าบ่าวไพร่ในจวนล้วนหวาดกลัวเขายิ่งนัก
แม้พระชายาจะไม่กลัวเขา แต่ดูจากท่าทางของเขาในเวลานี้เห็นได้ชัดว่าท่านอ๋องโกรธมากจริงๆ
“ไปเถอะ ไปเถอะ ไปให้หมดเลยได้ยิ่งดี! ทุกครั้งมักฟังเพียงแค่ครึ่งคำ!”
หลินเมิ้งหยาเองก็โมโหเช่นเดียวกัน อันที่จริงนางมีข้อสงสัยบางอย่าง แต่ยังไม่ทันจะได้คำตอบ พวกเขาทั้งสองก็ทะเลาะกันจนฟ้าถล่มดินทลาย
อันที่จริงนางอยากมอบความบริสุทธิ์ให้กับชิวอวี้ก่อน จากนั้นทำให้พวกเขาคลายความโกรธแล้วปรึกษาปัญหาที่นางสงสัย
เท่านี้ก็จะได้รู้วัตถุประสงค์ของศัตรูแล้ว แต่หลงเทียนอวี้กลับไม่เข้าใจ เขาคิดเองเออเองว่านางไม่เชื่อใจเขา
คนโง่! หากนางไม่เชื่อใจเขา เช่นนั้นนางจะพยายามแก้ไขข้อข้องใจของพวกเขาทำไม
เฮ้อ หลินเมิ้งหยาลอบถอนหายใจ
หลงเทียนอวี้ผู้ใจเย็นสุขุมและเฉลียวฉลาดคนนั้นหายไปไหนแล้ว?
หลงเทียนอวี้ซึ่งกำลังเปี่ยมไปด้วยโทสะเดินลงจากบันไดมาถึงหน้าประตู
พวกคนที่เคยเห็นวิทยายุทธ์ของเขาล้วนมิกล้าเข้าไปทำให้เขาขุ่นเคือง
เพียงสายตาของเขากวาดมอง คนเหล่านั้นล้วนทำเพียงฉีกยิ้มให้
แม้ขาเกือบจะก้าวพ้น
