ประตู แต่ด้านบนกลับไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใดๆ
สาวเท้าออกนอกโรงเตี๊ยม มองซ้ายมองขวาอย่างไร้จุดหมาย
สายตาเหลือบมองชั้นสองอย่างไม่ตั้งใจ แต่ถึงกระนั้นก็ยังไร้วี่แววของนาง ความโกรธแล่นวาบไปทั้งหัวใจ สุดท้ายเขานั่งลงที่ร้านแผงลอยนอกโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งเพื่อกินเกี๊ยวน้ำ
“ท่านอยากกินอะไรหรือไม่?”
เถ้าแก่ร้านอายุราวห้าสิบกว่าเดินเข้ามาถาม แม้ลูกค้าคนนี้จะมีสีหน้าน่าสะพรึงกลัว แต่ถึงอย่างไรเขาก็ต้องทำกิจการ ดังนั้นจึงไม่อาจเลือกค้าขายได้
“เหล้า”
เถ้าแก่ร้านรีบไปหยิบเหล้าทันที ลูกค้าคนนี้ดูเป็นคนมีฝีมือและไม่ขาดเงินทอง
นำเหล้าขวดหนึ่งวางลงตรงหน้าเขา
ยกเหล้าเทเข้าปาก ลำคอสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าว หลงเทียนอวี้รู้สึกราวกับว่าความโกรธของตนเองไหลเวียนจากจุดตันเถียนก่อนจะแล่นวาบไปทั่วร่าง
แม้เหล้าธรรมดาราคาถูกจะไม่เลิศรสดังเช่นเหล้าในวังหลวง แต่รสชาติเฝื่อนคอสอดคล้องกับห้วงอารมณ์ของเขาในเวลานี้ยิ่งนัก
เหล้าหลายจอกไหลลงกระเพาะ อาการมึนเมาเริ่มปรากฏ
นับตั้งแต่วันที่ก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ เขามิเคยคิดหวังสิ่งใด ซ้ำน้อยครั้งนักที่หัวใจของเขาจะร้อนรุ่มถึงเพียงนี้
หัวใจเต้นระรัวราวกับกำลังจะหลุดออกมา
น้อยใจ มิอาจทำใจ ขมข
