ดนลูกหลงพลันแล่นพล่านบริเวณเหนือหน้าท้อง
“สกุลหยวนอบรมสั่งสอนลูกหลานได้เป็นอย่างดี ข้าคิดว่าพวกเขาคงรักน้องชายคนนี้ด้วยใจจริง”
เหวินสือที่นั่งเงียบตลอดเวลาเอ่ยสรุปเหตุการณ์วุ่นวายทั้งหมด
แต่เขาเองก็มิต่างอันใดจากจ้าวเฟย เหตุเพราะเข้าไปห้ามปรามทั้งคู่จึงโดนลูกหลงเข้าเต็มเปา
หันไปสบตากันพลางกระตุกยิ้มขมขื่น
เฮ้อ ไม่ว่าจะห้ามด้วยวิธีไหนก็มิอาจเทียบได้กับเสียงตะคอกของเสี่ยวหยวน
ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ หลินเมิ้งหยาจ้องพวกเขาอย่างไม่สบอารมณ์
นางไม่รู้ว่าหลงเทียนอวี้เสียสติไปแล้วหรืออย่างไร ช่วงนี้เขามักมองชิวอวี้เป็นศัตรูอยู่เสมอ
เรื่องราววุ่นวายมากมายที่เกิดขึ้นทำให้นางปวดหัวมากพอแล้ว แต่พวกเขายังต่อยตีสร้างความอับอายให้นางอีก
ดวงตาคมกริบเย็นชาจ้องชายทั้งสองที่กำลังถลึงตาใส่กัน
มือเล็กฟาด ‘ปัง’ ลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะเค้นเสียงถาม
“พูดมา”
หลงเทียนอวี้และชิวอวี้จ้องกันตาเขียวปัด ก่อนจะหันหน้าหนีไปคนละทาง
“เขายั่วยุข้าก่อน!”
ชิวอวี้ร้องออกมา ฝีมือการต่อสู้ของอีกฝ่ายแข็งแกร่งยิ่งนัก เขารู้สึกราวกับว่ากระดูกของตนกำลังจะหักอย่างไรอย่างนั้น
“เจ้าพูดใหม่เดี๋ยวนี้!”
หลงเทียนอวี้ที่ชิงพูดตัดหน้าไม่
