ทิ้งอาวุธคู่กายแล้วใช้ร่างกายปะทะกันโดยตรง
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
หลินเมิ้งหยาหงุดหงิดเป็นอย่างยิ่ง ช่วงเช้านางเกือบถูกโจรหื่นกามลวนลาม ช่วงบ่ายพบอาซิ่วที่อยู่ๆ ก็หายตัวไป ซ้ำเมื่อครู่ยังถูกนักพรตข้างถนนทำให้จิตใจของนางสับสนวุ่นวายอีก
กว่าจะกลับถึงโรงเตี๊ยมไม่ง่ายเลย แต่กลับต้องมาเห็นพวกเขาทะเลาะเบาะแว้งกันอีก
น่าขายหน้าเหลือเกิน!
คำพูดของนางเสมือนคำตัดสินอันทรงพลัง ชายทั้งสองที่ไม่ว่าใครห้ามก็ไม่ฟังพลันผละตัวออกจากกัน
ทว่าคนหนึ่งหน้าตาปูดบวม ส่วนอีกคนสภาพเละเทะมิต่างกัน
พวกเขามีท่าทางเสมือนคุณชายสูงศักดิ์เสียที่ไหน?
“หากจะตีกันก็ไสหัวกลับไป! ตอนนี้อารมณ์ข้าไม่ดีเป็นที่สุด หากใครกล้าทำให้ข้าหงุดหงิดอีกล่ะก็ ไสหัวกลับบ้านไปให้หมด!”
หลินเมิ้งหยาตะคอกเสียงดัง ก่อนจะพาป๋ายซ่าวขึ้นไปยังห้องพักผ่อนของตนเอง
ทว่าสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือชายทั้งสองที่เพิ่งจะต่อสู้กันอย่างดุเดือดเมื่อครู่มีสภาพเสมือนหมาหงอยขึ้นมาทันที
แม้พวกเขาจะยังคงไม่สบตากัน แต่ถึงกระนั้นก็เดินนำหน้าตามหลังคุณชายน้อยไปแต่โดยดี
“คิก เสี่ยวหยวนแข็งแกร่งยิ่งนัก”
จ้าวเฟยมองตามร่างที่หายไปจากชั้นสองด้วยรอยยิ้มขบขัน
ทว่าความเจ็บปวดเพราะโ
