ล่ตามโจรคนนั้นอย่างบ้าคลั่ง
บางทีร่องรอยของพวกเขาอาจถูกเปิดเผยแล้ว
นั่นหมายความว่าไม่ว่าขบวนพ่อค้าหรือหลินเมิ้งหยาล้วนไม่ปลอดภัยอีกต่อไป
อันที่จริงยังมีความเป็นไปได้อีกอย่าง แต่ความเป็นไปได้ข้อนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
“ข้าจะไปแจ้งทางการเดี๋ยวนี้ ป๋ายซ่าว เจ้าจงดูแลนายหญิงให้ดี”
สายตาชิวอวี้เคร่งขรึมกว่าเดิม เขาพลันลุกขึ้นแล้วมุ่งหน้าไปยังที่ว่าการของตำบลซื่อฟาง
หลินเมิ้งหยาก้มมองน้ำในถ้วย อยู่ๆ ก็ถอนหายใจแล้วส่งเสียงเบา
“ออกมาเถิด ที่นี่ไม่มีคนนอกแล้ว หรือแม้แต่หน้าข้าเจ้าเองก็ไม่อยากเจอ”
หลังจากป๋ายซ่าวได้ยินคำพูดของหลินเมิ้งหยา นางกวาดสายตามองไปรอบๆ
ภายในห้องนี้มีเพียงพวกนางสองนายบ่าว หาได้มีคนอื่นไม่
รออยู่ราวครึ่งนาที ในที่สุดร่างบางในชุดขาวก็พลิกตัวเข้ามาจากทางหน้าต่าง
กระโดดลงกับพื้นด้วยท่วงท่าพลิ้วไหวนุ่มนวล
ทว่าใบหน้าเรียวเล็กเจือไว้ซึ่งความขลาด หลังจากได้เห็นหลินเมิ้งหยา อีกฝ่ายพลันก้มหน้าลง
“ป๋ายซู เหตุใดจึงเป็นเจ้า? ช่วงนี้เจ้าหายไปอยู่ที่ใด? พวกเราเป็นห่วงเจ้าแทบแย่!”
ป๋ายซ่าวปรี่ตัวเข้าไปหาด้วยอาการตกตะลึง นางคิดไม่ถึงเลยว่าคนที่อยู่ๆ ก็ปรากฏตัวออกมาจะเป็นป๋ายซู
ทว่าแม้แต่
