นางเองก็สัมผัสได้ถึงความเย็นชาและความห่างเหินระหว่างหลินเมิ้งหยาและป๋ายซู
ป๋ายซ่าวยืนตรงกลางระหว่างทั้งคู่ คนหนึ่งคือพี่น้อง อีกคนคือเจ้านาย นางไม่รู้ว่าตนเองควรทำเช่นไร
กัดฟัน ป๋ายซ่าวเหลือบมองทั้งสอง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้องแล้วปิดประตู
“นายหญิง…ข้า…”
ป๋ายซูพึมพำเสียงสั่นไร้เรี่ยวแรง
หลินเมิ้งหยาทำเพียงปรายตามองนางด้วยสายตาเย็นชา
“ข้ามิใช่เจ้านายของเจ้าอีกต่อไปแล้ว เจ้ามาปรากฏตัวต่อหน้าข้าในคราวนี้ด้วยเหตุใด? หรือได้รับคำสั่งจากใครบางคนให้มาสังหารฮ่องเต้แห่งต้าจิ้น? ตอนนี้เจ้ากลับไปได้แล้ว ข้าฝากเจ้าไปบอกเขาด้วยว่าหากหลินเมิ้งหยาคนนี้ยังอยู่ ไม่ว่าใครก็ไม่อาจทำร้ายฮ่องเต้ได้”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยโดยไม่ไว้หน้า น้ำเสียงเย็นชาของนางคมกริบดุจใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจของป๋ายซู
หนึ่งหยด สองหยด หยาดน้ำตาสีใสไหลรินกระทบบนพื้นไม้สีแดงเข้ม
ป๋ายซูไม่ได้พูดอะไร แม้แต่หน้าก็ไม่เงยขึ้น
โขกศีรษะลงกับพื้นต่อหน้าหลินเมิ้งหยาสามครั้ง ก่อนจะหมุนตัวแล้วกระโดดออกจากหน้าต่างไป
“เฮ้อ….”
นานกว่าหลินเมิ้งหยาจะถอนหายใจออกมา นางส่ายหน้าน้อยๆ
ลางเนื้อชอบลางยา อันที่จริงนางมิได้มองป๋ายซูผิดไป ช่างน่าเสียดาย นาง
