ไม่อาจบอกให้ป๋ายซูปล่อยวางได้ สิ่งที่นางทำได้คือตัดความสัมพันธ์ระหว่างนายบ่าวทิ้ง
มีเพียงวิธีนี้ไม่ว่าป๋ายซูหรือตัวนางเองก็จะไม่มีความสัมพันธ์ฉันพี่น้องเหนี่ยวรั้งเอาไว้
หวังว่าป๋ายซูจะดูแลตัวเองให้ดี
“เอ๋? นางเล่า? นายหญิง ป๋ายซูล่ะเจ้าคะ?”
ป๋ายซ่าวส่งเสียงปีติยินดีเอ่ยถามขณะยกชาเข้ามาในห้อง
ทว่านางกลับมองไม่เห็นแม้แต่เงาของป๋ายซู
ภายในห้องเหลือเพียงหลินเมิ้งหยาซึ่งหัวคิ้วกำลังขมวดเข้าหากัน ท่าทางเสมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
“นางกลับไปแล้ว จากนี้ไปคงไม่ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเราอีก”
ป๋ายซ่าวไม่เข้าใจคำพูดของหลินเมิ้งหยา นับตั้งแต่วันที่ออกจากวัง นางก็ไม่เคยเอ่ยถึงป๋ายซูอีกเลย ไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุใด ครอบครัวที่เคยอบอุ่นของพวกนางจึงเปลี่ยนไปเช่นนี้
“ตอนที่พวกเราเข้ามาอยู่ในจวน ท่านเคยเอ่ยว่าพวกเราสี่คนล้วนเปรียบเสมือนพี่น้องกัน ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาพวกเรารักและดูแลกันเสมือนพี่น้อง หากป๋ายซูทำผิด นายหญิงได้โปรดเห็นแก่หน้าพวกเราแล้วอนุญาตให้นางกลับมาเถิดเจ้าค่ะ”
สิ่งที่ป๋ายซ่าวพูดคือคำพูดแทนใจสาวใช้ทั้งสามคน
ทุกคนผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน ดังนั้นพวกนางย่อมดูออกว่าใครหวังดีหรือประสงค์ร้าย
แต
