“เฮ้อ ในที่สุดก็ได้อาบน้ำเสียที”
ทั้งสองถอนหายใจพร้อมกัน สองนายบ่าวหันหน้าสบตาพลางหยักยิ้ม
ขบวนการค้าไม่เหมาะสำหรับสตรีเพศ อย่าว่าแต่การเดินทางที่เร่งรีบเลย สตรีทุกผู้ล้วนรักความสะอาด
ทว่าโรงเตี๊ยมข้างทางมีน้ำเพียงพอให้ดื่มกินเท่านั้น การอาบน้ำถือเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย
เพียงหวนนึกถึงตนเองยามมิได้อาบน้ำราวสิบวัน หลินเมิ้งหยาและป๋ายซ่าวรู้สึกเหมือนตกอยู่ในฝันร้าย
ท่านกัวแจ้งแล้วว่ามีผู้หญิงร่วมขบวนมาในคราวนี้ด้วย แต่ผู้หญิงที่สามารถเข้าร่วมในขบวนการค้าล้วนเป็นคนหยาบกระด้างและโหดเหี้ยม
หลินเมิ้งหยาเห็นด้วยกับเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง
น่าเสียดาย นางมิอาจเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งเหมือนพวกนางได้
หากได้ยากลับมาในคราวนี้ คาดว่านางคงขยาดการเดินทางไกลไปอีกนาน
“พวกเรายังต้องเดินทางอีกหลายวันเลยเจ้าค่ะ นายหญิง อีกเดี๋ยวพวกเราออกไปซื้อของกินกันดีหรือไม่?”
ป๋ายซ่าวอาบน้ำอย่างรวดเร็ว แต่กลับพบว่านายหญิงของตนหลับไปแล้ว
นั่งพิงขอบอ่าง ใบหน้านวลแดงระเรื่อเผยความอ่อนล้า
แม้จะมีท่านอ๋องและหมอชิวอวี้คอยดูแล ทว่าร่างกายของนายหญิงอ่อนแอกว่าผู้อื่น
นางขยับตัวออกไปด้านนอก น้ำยังคงอุ่นอยู่ ปล่อยให้นายหญิงหลับสักประ
