ตรงหน้าทำให้เพลิงโทสะองเขาพวยพุ่ง
ไอ้โจรชั่ว บังอาจคิดมิดีมิร้ายกับผู้หญิงของเขาอย่างนั้นหรือ!
หากวันนี้เขาไม่เด็ดหัวมันให้ขาด เช่นนั้นอย่าเรียกเขาว่าหลงเทียนอวี้อีกต่อไป!
กำดาบแน่นพร้อมทั้งพุ่งเข้าไป แต่ร่างกายของอีกฝ่ายกลับแปลกประหลาดยิ่ง
ไม่ว่าเขาจะฟาดฟันไปสักกี่หน แม้ปลายดาบเกือบจะแทงทะลุร่างเขาแล้ว แต่อยู่ๆ อีกฝ่ายก็สามารถเอี้ยวตัวหลบได้อย่างน่าอัศจรรย์
“เจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอก!”
ร่างในชุดดำพลันตะโกนกร้าว เสียงแหบแห้งฟังไม่ถนัดคล้ายกับเสียงของอีกา
หลงเทียนอวี้ไม่รอช้า มือยกขึ้นตวัดดาบอีกครั้ง หมายมั่นจะจ้วงแทงเขาให้ได้
เห็นได้ชัดว่าอันที่จริงชายชุดดำมิได้ผ่อนคลายเหมือนอย่างท่าทางที่แสดงออกมา
วิทยายุทธ์ของหลงเทียนอวี้สูงกว่าเขามาก
ชายชุดดำเริ่มร้อนใจ เขาใช้วิชาหลบหลีกแปลกประหลาดอีกครั้ง ก่อนจะพุ่งตัวออกจากประตู
เสียงการต่อสู้ของพวกเขาดังลงไปถึงชั้นล่าง
ชิวอวี้ซึ่งพักผ่อนอยู่ห้องข้างๆ รีบวิ่งเข้ามา แต่เขากลับได้เห็นหลงเทียนอวี้ยืนขวางประตูเอาไว้
“เฝ้าประตูเอาไว้ อย่าให้ใครเข้าไปเด็ดขาด!”
ตอนนี้หลินเมิ้งหยายังคงหลับใหล หลงเทียนอวี้จึงรู้สึกลำบากใจ
แต่เมื่อเห็นชิวอวี้ เขามิได้สนใจอะไรมากม
