ลับสนิทแล้วคิดจะจากไป อยู่ๆ ภาพเมื่อครู่ยังคงตราตรึงอยู่ในสมอง
ครุ่นคิด คนในชุดดำวางร่างของนางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะยื่นมือที่กำลังสั่นเทิ้มเข้าไปแหวกผ้าห่มออกเล็กน้อย
หลินเมิ้งหยานอนขดตัวอยู่บนเตียง ร่างกายเปลือยเปล่า
แผ่นหลังเนียนละเอียดขาวราวหิมะทำให้คนผู้นั้นอดที่จะกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้
ขณะที่คิดจะแหวกผ้าห่มออกจนหมด ประตูใหญ่พลันถูกถีบเข้ามากะทันหัน
“ตายเสียเถอะ!”
หลงเทียนอวี้ตะโกนอย่างมีโทสะ ดวงตาคมกริบเปี่ยมไปด้วยความอาฆาต
ดาบแวววาวในมือถูกชักออกจากฝักนานแล้ว ทว่าร่างในชุดดำรีบกระโดดหลบการโจมตีของเขา
เพียงปราดเดียวหลงเทียนอวี้ก็ได้เห็นร่างบางเปลือยเปล่าเต็มสองตา
กัดฟันกรอด โทสะพุ่งพล่านไปทั่วทั้งสมอง
หากมิใช่เพราะป๋ายซ่าวบอกเขาว่าหลินเมิ้งหยาอยากพักผ่อนสักครู่ เช่นนั้นเขาคงไม่ออกไปสำรวจตำบลซื่อฟางแห่งนี้ว่ามีของกินอะไรน่าสนใจหรือไม่
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงกลับเข้ามาถึงหน้าประตูห้องของหลินเมิ้งหยา เขาจะได้ยินเสียงบานหน้าต่างเปิด
ตอนแรกคิดว่านางตื่นแล้ว แต่เขากลับได้ยินเสียงน้ำไหลผิดปกติ
ต่อมาหลงเทียนอวี้รับรู้ได้ถึงความผิดปกติ เขาจึงรีบถีบประตูเข้ามา ผลปรากฎว่าภาพ
